Οι διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν το τελευταίο διάστημα στη Γαλλία, σε συνδυασμό με τη γενική απεργία της 5ης Νοεμβρίου και τη συντριπτική απόρριψη του σχεδίου κρατικού προϋπολογισμού για το 2027 από 458 εκ των 460 βουλευτών που συμμετείχαν στην ψηφοφορία στις 4 Νοεμβρίου, αναδεικνύουν το βάθος της κοινωνικής και πολιτικής κρίσης στη χώρα.
Το ζητούμενο πλέον είναι αν η Γαλλία μπορεί να αντιμετωπίσει τα δημοσιονομικά της προβλήματα χωρίς να επιβαρύνει περαιτέρω τους πολίτες και να οξύνει τις κοινωνικές εντάσεις.
Η Γαλλία αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα δημόσιου χρέους το οποίο σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία του INSEE, έφτασε το 119% του ΑΕΠ στο τέλος του δεύτερου τριμήνου του 2026. Τα ελλείμματα εξακολουθούν να πιέζουν την οικονομία και κάποια στιγμή ο λογαριασμός θα πρέπει να πληρωθεί. Οι πολιτικοί γνωρίζουν ότι χρειάζονται αλλαγές, αλλά το ερώτημα είναι ποιος είναι πραγματικά διατεθειμένος να αναλάβει το κόστος τους;
Δεν πιστεύω ότι η λύση βρίσκεται στις συνεχείς αυξήσεις φόρων ή στις οριζόντιες περικοπές. Δεν μπορούμε όμως να δανειζόμαστε διαρκώς και να μεταφέρουμε τον λογαριασμό στις επόμενες γενιές. Χρειάζεται περιορισμός της σπατάλης και της κακοδιαχείρισης, αποτελεσματικότεροι έλεγχοι στα επιδόματα και αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, χωρίς να υπονομευθούν η υγεία, η παιδεία και οι αναγκαίες επενδύσεις. Μια χώρα δεν βγαίνει από την κρίση μόνο με περικοπές. Χρειάζεται περισσότερη παραγωγή, στήριξη των επιχειρήσεων και επενδύσεις στην καινοτομία.
Εξίσου σημαντικό είναι το ζήτημα της κοινωνικής συνοχής. Στο μεταναστευτικό χρειάζονται σαφείς κανόνες και ουσιαστικός έλεγχος, αλλά και σωστή ένταξη όσων δικαιούνται να παραμείνουν. Δεν μπορείς να αποδίδεις όλα τα προβλήματα της Γαλλίας στη μετανάστευση, όπως δεν μπορείς και να αγνοείς τις δυσκολίες που υπάρχουν.
Όσο για τους πολιτικούς, δεν αρκεί να αλλάζουν τα πρόσωπα για να λυθούν τα προβλήματα. Η κυβέρνηση πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της, αλλά και η αντιπολίτευση να παρουσιάσει συγκεκριμένες προτάσεις και να εξηγήσει πώς θα τις εφαρμόσει. Το ζητούμενο είναι να υπάρξει πολιτική βούληση για δύσκολες αποφάσεις, με ένα σαφές σχέδιο και όχι με διαρκείς αναβολές.
Πιστεύω ότι η Γαλλία μπορεί να βρει τον δρόμο της, αλλά όχι χωρίς αλλαγές και ειλικρίνεια. Το θέμα δεν είναι μόνο το χρέος και οι αριθμοί, αλλά αν ο απλός άνθρωπος μπορεί να ζήσει καλύτερα, αν οι νέοι βλέπουν μέλλον και αν οι πολίτες μπορούν να εμπιστευτούν ξανά το κράτος τους.
Γιατί στο τέλος, μια χώρα δεν κρίνεται μόνο από το πόσα χρωστάει, αλλά και από το πώς ζουν οι άνθρωποί της. Και η εμπιστοσύνη όταν χαθεί δύσκολα ξανακερδίζεται.
Σπύρος Παππάς
Εκπαιδευτικός
