Η εικόνα ενός Δήμου δεν κρίνεται στα λόγια ούτε στις ανακοινώσεις. Κρίνεται εκεί που ο πολίτης πατάει καθημερινά - στον δρόμο έξω από το σπίτι του. Και σήμερα, στην Καλλιτεχνούπολη, η πραγματικότητα δεν αφήνει περιθώρια για ωραιοποιήσεις.
του Γιώργου Δουβίτσα, π. Αντιδημάρχου του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου
Ο δρόμος έχει καταστραφεί. Όχι από κάποιο ξαφνικό, απρόβλεπτο γεγονός, αλλά από μια διαχρονική αδυναμία διαχείρισης. Από την απουσία πρόληψης. Από την έλλειψη σχεδιασμού. Από τη γνωστή λογική του «βλέποντας και κάνοντας» που τελικά μεταφράζεται σε «αφήνοντας και καταρρέοντας».
Η διοίκηση του Δήμου δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από δικαιολογίες. Όταν οι υποδομές διαλύονται μπροστά στα μάτια των πολιτών, δεν φταίει ούτε η τύχη ούτε μόνο οι καιρικές συνθήκες. Φταίει η επιλογή να μην υπάρχει σοβαρή συντήρηση, να μην υπάρχουν έγκαιρες παρεμβάσεις, να μην υπάρχει ένας στοιχειώδης μηχανισμός που να λειτουργεί προληπτικά και όχι εκ των υστέρων.
Και εδώ αποκαλύπτεται το βαθύτερο πρόβλημα: δεν είναι απλώς ένας κατεστραμμένος δρόμος. Είναι μια κατεστραμμένη αντίληψη διοίκησης. Είναι η εικόνα ενός Δήμου που αντί να σχεδιάζει, αντιδρά σπασμωδικά. Που αντί να λύνει προβλήματα, τα αφήνει να διογκώνονται μέχρι να γίνουν επικίνδυνα.
Οι πολίτες δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν τα βασικά. Ασφάλεια, λειτουργικότητα, αξιοπρέπεια στην καθημερινότητά τους. Και όταν αυτά δεν διασφαλίζονται, τότε η ευθύνη δεν είναι αφηρημένη - είναι συγκεκριμένη και πολιτική.
Η Καλλιτεχνούπολη σήμερα δεν είναι μια «μεμονωμένη περίπτωση». Είναι το σύμπτωμα. Το σύμπτωμα μιας διοίκησης που έχει χάσει τον έλεγχο των βασικών. Και αν δεν αλλάξει αυτή η πορεία, τότε η φθορά των δρόμων θα συνεχίσει να αντικατοπτρίζει τη φθορά της ίδιας της διοίκησης.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι δρόμοι λένε πάντα την αλήθεια.
