Άρθρο του Ανδρέα Γραμματικογιάννη, Αντιδημάρχου Υποδομών του Δήμου Αθηναίων, στην Εφημερίδα των Συντακτών
«Μια φορά κι έναν καιρό, στην καρδιά μιας πόλης με ιστορία αιώνων, υπήρχε ένας πλατύς δρόμος που ένωνε δύο μεγάλες περιοχές. Ήταν η λεωφόρος που λειτουργούσε ως αρτηρία: χιλιάδες πολίτες τη διέσχιζαν καθημερινά, οι γειτονιές επικοινωνούσαν, η πόλη ανέπνεε. Το 2020, η λεωφόρος αυτή έκλεισε. Επισήμως, το μέτρο παρουσιάστηκε ως αναγκαίο λόγω της πανδημίας. Πολύ σύντομα, όμως, αποδείχθηκε ότι δεν ήταν προσωρινό ούτε ουδέτερο. Δαπανήθηκαν τεράστια ποσά σε έργα αμφίβολης σκοπιμότητας, χωρίς να επιστρέφεται το ανάλογο όφελος στην κοινωνία.
Το αποτέλεσμα ήταν η πόλη να κοπεί στα δύο. Η κυκλοφορία επιβαρύνθηκε, οι κάτοικοι ταλαιπωρήθηκαν, η καθημερινότητα έγινε δυσκολότερη. Μια λεωφόρος που όφειλε να ενώνει, μετατράπηκε σε εμπόδιο που χώριζε.
Το 2024, οι πολίτες αποφάσισαν να αλλάξουν σελίδα. Εξέλεξαν νέο δήμαρχο, τον Δούκα, με καθαρή εντολή: να αποκαταστήσει τη λειτουργία της πόλης. Ο Δούκας δεν εκπροσωπούσε δυναστείες ούτε οικογενειακά συμφέροντα. Είχε μαζί του τη λαϊκή βούληση και την τεκμηρίωση των ειδικών. Παρουσίασε σχέδια μελετημένα, συγκοινωνιακές λύσεις, ένα όραμα που έδειχνε πως υπάρχει άλλος δρόμος.
Ωστόσο, η πορεία αυτή δεν έμεινε χωρίς αντιστάσεις. Παλιές δυνάμεις, που επέμεναν να διατηρήσουν τον έλεγχο, αντέδρασαν. Από τρία υπουργεία υψώθηκαν εμπόδια και αντιρρήσεις. Η ίδια η κεντρική εξουσία παρενέβη για να μπλοκάρει την απόφαση του εκλεγμένου δημάρχου. Έτσι, η προσπάθεια της πόλης να προχωρήσει βρέθηκε αντιμέτωπη με έναν άνισο αγώνα.
Η ιστορία αυτή θυμίζει παραμύθι, όπου οι δράκοι φυλάνε με μανία το κάστρο τους. Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για κάτι βαθύτερο: για το ποιος αποφασίζει για την πόλη. Γιατί η πραγματική εξουσία δεν κληρονομείται. Αντλείται από την εμπιστοσύνη των πολιτών και τη δύναμη της δημοκρατίας. Και το κρίσιμο ερώτημα που παραμένει είναι σαφές:
Ποιος κυβερνά τελικά την πόλη; Οι πολίτες που ψήφισαν ή οι δυναστείες που θεωρούν πως η πόλη τους ανήκει;».
