Το άλλο με τον Τοτό;…
- Να σε ρωτήσω κάτι; Γιατί δεν τα χώνεις στον Τσίρκα;
- Γιατί να το κάνω αυτό;
- Ε, πώς; Δεν βλέπεις τι γίνεται;
- Τι γίνεται;
- Οι γονείς στα κάγκελα, απευθείας αναθέσεις που συνεχίζονται ακάθεκτες και η Διοίκηση ν’… αυτοθαυμάζεται για το έργο της.
- Α, μάλιστα…
- Και δεν είναι μόνο αυτά. Εκεί που θα περίμενε κανείς πρόοδο, βλέπει διαχείριση. Εκεί που θα περίμενε όραμα, βλέπει μικροπολιτική. Κι εκεί που θα περίμενε λύσεις, ακούει εξαγγελίες.
- Μήπως υπερβάλλεις;
- Εγώ; Καθόλου! Εσύ είσαι ο δημοσιογράφος. Εγώ απλώς σου περιγράφω αυτά που βλέπω…
Τον κοίταξα. Με κοίταξε…Χαμόγελα όλο πίκρα και βλέμματα γεμάτα κατανόηση!
Όταν η πραγματικότητα καταγράφει μόνη της, το… ανέκδοτο, ο σχολιαστής περισσεύει.
Ίσως, χρειάζεται απλά, να κρατάει σημειώσεις.
Για να μη χάσει το επόμενο επεισόδιο.
Έχει ακόμα πολλά… παπούτσια να λιώσει!
«Δεν κάνει για αρχηγός!
Του λείπει ο τσαμπουκάς!
Πώς να τα βάλει με ένα καθεστώς;…»
Όχι, μην μπερδεύεστε!
Δεν μιλάμε για τον Νίκο Ανδρουλάκη - αν και, ομολογουμένως, θα μπορούσαμε.
Μιλάμε για τον Αριστείδη Παπουτσή, επικεφαλής της μείζονος Αντιπολίτευσης του Δήμου Μαραθώνος και υποψήφιο Δήμαρχο.
Και όχι, δεν τα λέω εγώ.
Τα λένε πολίτες που βλέπουν μια Αντιπολίτευση μάλλον… χαμηλών ντεσιμπέλ και έναν επικεφαλής που δεν έχει πείσει ότι μπορεί να σηκώσει το βάρος της αρχηγίας.
Θα διαφωνήσω, όμως, σε κάτι:
Το τελευταίο διάστημα ο Παπουτσής έχει κάνει βήματα.
Έχει αρχίσει να παρεμβαίνει, να συγκρούεται, να ανοίγει ζητήματα και -κυρίως- να καταλαβαίνει ότι η αντιπολίτευση είναι… πρόβα εξουσίας.
Αλλά για να κερδίσεις στις εκλογές, δεν φτάνει η φθορά του αντιπάλου.
Οπότε, ναι…
Παπουτσής μεν.
Δήμαρχος;… όχι ακόμη.
Έχει δρόμο ανηφορικό και κακοτράχαλο μπροστά του.
Και πολλά… παπούτσια να λιώσει!
Αυτός που περιμένουμε…
«Αυτός που περιμένω…» τραγουδούσε κάποτε η Άννα Βίσση.
Κι ενώ στον Δήμο Μαραθώνα οι υποψηφιότητες δεν έχουν ακόμη ανοίξει επίσημα, οι πρώτες συζητήσεις φαίνεται πως έχουν αρχίσει.
Ο νέος εκλογικός νόμος αλλάζει τα δεδομένα και, μαζί, φαίνεται να ανοίγει την όρεξη σε πρόσωπα που με το προηγούμενο σύστημα, ίσως περίμεναν μέχρι το 2033.
Ήδη ακούγονται ονόματα. Βαριά ονόματα με οικογενειακές αναφορές.
Πολιτικά τζάκια και… καμινάδες που ακόμη καπνίζουν!
Και μαζί τους, ξεσκονίζονται παλιά τεφτέρια, υποστηρικτές, συμμαχίες και μηχανισμοί.
