Ιωάννα Μπακαλάκου: «Η τέχνη είναι πολιτική πράξη»
×
AΡΧΙΚΗ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΠΙΤΙ-ΚΗΠΟΣ ΥΓΕΙΑ LIFESTYLE ΤΑΞΙΔΙΑ ΕΞΟΔΟΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΟ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ OΔΗΓΟΣ ΑΓΟΡΑΣ ΨΙΘΥΡΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΡΘΡΩΝ
Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2021
7:35 πμ - 6:46 μμ



LIFESTYLE - Ανατολική Αττική
Ιωάννα Μπακαλάκου: «Η τέχνη είναι πολιτική πράξη»
Διαβάστηκε 461 φορές

12-10-2021
Από τo Dimotisnews


Αποκλειστική συνέντευξη της ηθοποιού και σκηνοθέτιδος στον Κωνσταντίνο Μποζώνα.

Πρόλογος

Μεγαλωμένη σε μια οικογένεια που αγαπούσε τις τέχνες και την δημιουργία, συνειδητοποίησε κάποια στιγμή, ότι ο δρόμος της εκ των πραγμάτων δεν θα ήταν και πολύ διαφορετικός.  Το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει, της είπα. Συμφώνησε και μου μίλησε από «βάθη καρδιάς» για τις σκηνοθετικές αναζητήσεις της.
Ηθοποιός, σκηνοθέτης και δασκάλα υποκριτικής, ανεβάζει τις θεατρικές της παραγωγές για παιδιά & ενήλικες με το θεατρικό σχήμα «ομάΔα», ενώ διδάσκει υποκριτική και σκηνοθετεί τις ομάδες των πολιτιστικών συλλόγων «Αργώ Χαλανδρίου» και «Σύνδεσμος Φιλίας των Εθνών» στα Μελίσσια. Αν όλα πάνε καλά, λόγω κορωνοϊού, θα σκηνοθετήσει φέτος και την θεατρική ομάδα του Εκπολιτιστικού & Επιμορφωτικού Συλλόγου της Ανθούσας.
Τα τελευταία χρόνια, έκανε σκηνοθεσία, μετάφρασε και διασκεύασε πολλά θεατρικά έργα, όπως το «Big Baby» (μαύρη κωμωδία του Frank Moher), «Το Περιστέρι δικαστής», «Η Αλίκη συναντά την πολύ πεινασμένη κάμπια», «Η Βαλίτσα του Χανς», του Άντερσεν, όλα θέατρο για παιδιά, ενώ γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία με το «Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο σπίτι μας» σκηνική σύνθεση διηγημάτων του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

BAKALAKOU_IOANNA_2

Η συνέντευξη

Τελικά, ισχύει αυτό που λέει η παροιμία, ότι το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει;
Η αλήθεια είναι ότι καθένας διαμορφώνεται μέσα από το οικογενειακό του περιβάλλον. Αυτό είναι το πρώτο κύτταρο. Εκεί παίρνεις τα πρώτα ερεθίσματά σου, ως μικρό παιδί, διαμορφώνεις την προσωπικότητά σου. Διαμορφώνεσαι και από αυτά που έχεις να πάρεις, αλλά και από τις ελλείψεις. Εμείς όσον αφορά την τέχνη και τις προσλαμβάνουσες επάνω σε αυτό τον τομέα, είχαμε μια πληθώρα ερεθισμάτων.
Παράλληλα, είχαμε δύο γονείς που επικεντρώθηκαν πάρα πολύ στο να μας μεγαλώσουν με αγωγή, με αξίες όπως ο σεβασμός στον συνάνθρωπο, το να νοιαζόμαστε για το κοινό καλό και όχι μόνο για τον εαυτό μας.  Μέσα στο σπίτι μας υπήρχε η έννοια ότι η τέχνη είναι ένα όχημα προς αυτή την κατεύθυνση.  Να προσφέρεις και στο κοινωνικό σύνολο και στον εαυτό σου. Ένας ιδανικός τόπος λοιπόν, να πέσω ως μήλο κάτω από την μηλιά και πέφτοντας δεν παρέκκλινα.

Πέρα από το οικογενειακό σας περιβάλλον, υπήρξαν κάποιοι άλλοι άνθρωποι που επηρέασαν τον τρόπο που σκέφτεστε;
Θεωρώ πως ναι.  Βέβαια. Είχα την μεγάλη τύχη και χαρά να βρίσκομαι ανάμεσα στα πρώτα 100 παιδιά που φοίτησαν στο Μουσικό Γυμνάσιο της Παλλήνης, το οποίο είναι μια κατάκτηση του Δήμου μας και αποτελεί ένα αληθινό στολίδι.  Υπήρχαν άνθρωποι που είχαν μεγάλη διάθεση να «δώσουν», να μας μάθουν.  Μας βοήθησαν να αναπτύξουμε ολόπλευρα την προσωπικότητά μας προς πολλές μορφές τέχνης.  Έλεγαν οι καθηγητές μας ότι το σχολείο μας είναι σχολείο των μουσών, όχι της μουσικής.  Προσπαθούσαν να βγάλουν καλλιεργημένους ανθρώπους.
Επίσης, ένας σημαντικός άνθρωπος που με επηρέασε καθοριστικά είναι ο Πάνος Κυπαρίσσης, ο πρώτος μου δάσκαλος στην ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του Πολιτιστικού & Επιμορφωτικού Συλλόγου Ανθούσας.  Εκεί έζησα την πρώτη μου ολοκληρωμένη παράσταση ως ηθοποιός στα 23 μου χρόνια.  Και τι σύμπτωση; Τον Πάνο Κυπαρίσση είχα και ως καθηγητή μου στο Μουσικό Γυμνάσιο.  Ένας άνθρωπος που με επηρέασε βαθύτατα στον τρόπο που σκέφτομαι γύρω από το θέατρο και ιδιαίτερα την διδασκαλία του θεάτρου.  Ένας ποιητής, εικαστικός, ένας άνθρωπος καλλιεργημένος απ’ όλες τις πλευρές.

Άρα τι θα μπορούσαμε να πούμε; Οι επιρροές ή οι επιλογές παίζουν σημαντικότερο ρόλο στην ζωή μας;
Νομίζω ότι η προσωπικότητά μας είναι μια συνισταμένη και των επιρροών αλλά και των επιλογών.  Πιστεύω ο άνθρωπος και γεννιέται και γίνεται.  Γεννιέται με κάποια χαρίσματα, τα οποία είτε καλλιεργούνται είτε χάνονται ανάλογα με το που θα βρεθεί.  Με ποιούς θα βρεθεί.  Όταν όμως είσαι πια ενήλικας, έχεις την δυνατότητα της επιλογής.  Είναι στο χέρι σου τι θα επιλέξεις.  Δεν πιστεύω στην μοίρα. Την ζωή μας την φτιάχνουμε εμείς.

Δηλαδή θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένας άνθρωπος γεννιέται καλλιτέχνης ή γίνεται;
Και τα δύο.  Υπάρχει ταλέντο και είναι έμφυτο.

Το ταλέντο τι είναι για εσάς;
Είναι μια κλίση.  Είναι μια ευκολία που έχει κάποιος προς μια μορφή τέχνης.  Άλλος έχει ένα εξαιρετικό χέρι και ζωγραφίζει πολύ ωραία, άλλος έχει ένα πολύ καλό αυτί και είναι μουσικός.  Κλίση με την έννοια της ευκολίας.

Επομένως το ταλέντο είναι ένα κλειδί που ανοίγει την πόρτα της δημιουργίας.
Όχι.  Δεν φτάνει μόνο αυτό.  Υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε την μέση ηλικία και δεν ξέρουν ότι έχουν κάποιο ταλέντο, δεν το έχουν ανακαλύψει ποτέ.  Δεν βρέθηκε στο δρόμο τους το κατάλληλο περιβάλλον ή κάποιοι κατάλληλοι άνθρωποι που θα τους δώσουν την δυνατότητα να εκφραστούν.

Εσείς με ποιόν τρόπο καλλιεργείτε τον εσωτερικό σας κόσμο;
Με πολύ δουλειά σε όλα τα επίπεδα.  Ασχολούμαι με την σκηνοθεσία τα τελευταία χρόνια και με το να διαβάζω λογοτεχνία, το να παρακολουθώ σινεμά, να βλέπω -όχι με την έννοια του χαζεύω- ένα αξιόλογο έργο στην τηλεόραση και να το αναλύω, ή να βλέπω θεατρικές παραστάσεις, το να κάνω συζητήσεις με ενδιαφέροντες ανθρώπους, όλα αυτά είναι μέρος και της προσωπικής μου καλλιέργειας, αλλά είναι και μέρος της δουλειάς μου.  Φροντίζω τις παρέες μου, οι οποίοι είναι άνθρωποι που έχω να πω, να μοιραστώ, αλλά και να μάθω.  Εκτός από την σχέση την καρδιακή που επιθυμώ να έχω με τους κοντινούς μου ανθρώπους, με τους φίλους μου, είναι άνθρωποι που έχω πνευματική σχέση, με επηρεάζουν και τους επηρεάζω. Διαβάζω αρκετά. Ακούω μουσική, κάτι που πλέον είναι αυτονόητο για μένα.  Όλα αυτά όσο και να σε ευχαριστούν, χρειάζονται μια προσπάθεια. Ένα πνευματικό κόπο.  Πρέπει κανείς να είναι διατεθειμένος να καταβάλει αυτόν τον πνευματικό κόπο.

Στους ηθοποιούς δίνεται την δυνατότητα να ανακαλύπτουν μόνοι τον ρόλο τους; Ο ηθοποιός μπορεί  να είναι και δημιουργός;
Σαφέστατα. Όχι μόνο μπορεί, είναι και δημιουργός.  Στο θέατρο δεν υπάρχουν δημιουργοί και εκτελεστές.  Το ίδιο πιστεύω και για την μουσική. Είναι μια ιδέα που, αν μου επιτρέψετε, την μοιράζομαι και με τον πατέρα μου.  Και αυτός την ίδια άποψη έχει.  Όλοι είναι δημιουργοί σε διαφορετικά πόστα. Ο σκηνοθέτης δημιουργεί κάνοντας την σύνθεση των πραγμάτων, να δώσει το ύφος της παράστασης, να αναλύσει το κείμενο και να αναδείξει τα νοήματα που πρέπει να έρθουν στην επιφάνεια, να είναι ξεκάθαρο τι θέλει, ώστε να ζητήσει ανάλογα πράγματα από τους ηθοποιούς.
Οι ηθοποιοί πάλι που είναι γνώστες του θεάτρου, των ειδών, των τεχνικών, παίρνουν τις οδηγίες του σκηνοθέτη και καλούνται οι ίδιοι να φέρουν μια πρόταση πάνω σε αυτό που τους δόθηκε.  Η παράσταση είναι το αποτέλεσμα.  Και ο σκηνογράφος και ο ενδυματολόγος, και ο φωτιστής, όλοι είναι δημιουργοί.  Βρίσκονται κάτω από την μπαγκέτα του οράματος του σκηνοθέτη που δείχνει τον δρόμο.

Μπορεί η πρόβα να είναι σημαντικότερη από την παράσταση;
Ναι, κάποιες φορές το λένε.  Όμως η παράσταση έχει ένα στοιχείο που είναι όλη η ουσία και το πνεύμα του θεάτρου.  Έχει το στοιχείο της επικοινωνίας με τον θεατή. Την στιγμή της πρόβας λείπει ένα ζωτικό όργανο από τον οργανισμό του θεάτρου, που είναι ο θεατής. Ο θεατής είναι μέρος της παράστασης.  Δεν είναι παρατηρητής.  Είναι κάποιος που έρχεται και συμμετέχει σε αυτό το θέατρο.  Έτσι όσο δημιουργική και εάν είναι μια πρόβα, όλοι ζούμε για την στιγμή της επικοινωνίας στην παράσταση.

Υπάρχουν καλλιεργημένοι και μη καλλιεργημένοι θεατές;
Βέβαια.  Αυτό υπάρχει. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν δει αρκετό θέατρο και με αυτό τον τρόπο οξύνεται το αισθητήριο τους και έχουν την δυνατότητα να αναγνωρίσουν «το καλό από το σκάρτο πράγμα που λέμε». Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για μορφές τέχνης που είναι συνθετότερες.

Όταν παίζετε υπάρχει η δυνατότητα να το αντιληφθείτε αυτό;
Σε καμία περίπτωση και δεν είναι δουλειά μας να ξεχωρίζουμε τους θεατές σε καλούς ή μη.  Το θέατρο είναι για όλους.  Μια καλή παράσταση όλοι θα καταλάβουν ότι είναι καλή.  Αυτή είναι η αλήθεια.  Όμως, όπως υπάρχουν καλλιεργημένοι ή όχι διευθυντές τραπεζών, έτσι είναι και το κοινό που έρχεται. Κάποιος έχει διαβάσει λίγο παραπάνω, ξέρει τι θα δει, γνωρίζει κάτι για τον συγγραφέα και ίσως εντάσσεται έτσι πιο εύκολα σε αυτό που συμβαίνει.  Άλλος μπορεί να έρχεται για πρώτη φορά.  Κάποτε στην Κρήτη είχαν έρθει δύο κυρίες από ένα χωριό κοντά στο Ηράκλειο.  Ίσως και να μην είχαν ξαναδεί θέατρο.  Αυτές οι γυναίκες είδαν την παράσταση και μετά μας είπαν τα πιο πετυχημένα σχόλια, που μας έδωσαν ιδιαίτερη χαρά.  Μια παράσταση που οργανώσαμε μαζί με την εκλεκτή μου συνεργάτιδα Τερέζα Κρητικού. Τα σχόλιά τους ήταν ακριβώς η καρδιά του έργου. Δεν ήταν καλλιεργημένες με την τυπική έννοια του όρου.  Δεν είχαν διαβάσει Νίτσε ή Προύστ.  Ήταν ψυχικά καλλιεργημένες και ανοιχτές σε αυτό που ήρθαν να δουν.

Ο σκηνοθέτης έχει στα χέρια του μια εξουσία.  Πώς μπορεί να την χρησιμοποιήσει;
Έχει μια εξουσία με την έννοια ότι βρίσκεται στο πηδάλιο του καραβιού.  Όμως δεν πιστεύω στην έννοια της εξουσίας μέσα σε μια παραγωγή. Οι άνθρωποι είναι συνεργάτες και συνοδοιπόροι, συνδημιουργοί.  Σε κάθε πόνημα υπάρχει κάποιος που είναι επικεφαλής και ακολουθείται η ρότα που δίνει.  Μέχρι εκεί είναι η εξουσία του σκηνοθέτη.  Από εκεί και πέρα δεν έχει κανένα δικαίωμα να κάνει κατάχρηση αυτής της εξουσίας. Είναι πολύτιμοι συνεργάτες του. Έχουμε δει βεβαίως κατάχρηση εξουσίας, που εξαρτάται από τον χαρακτήρα κάθε ανθρώπου, απόρια των ανασφαλειών που εμφανίζονται σε ανθρώπους που τους δίνουμε κάποια εξουσία και δεν είναι έτοιμοι να την χρησιμοποιήσουν.

Γιατί οι άνθρωποι διαλέγουν ένα θέατρο που τους διασκεδάζει, αντί ενός θεάτρου που θα τους βοηθήσει να ανακαλύψουν τον εαυτό τους;
Δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι διαλέγουν ένα θέατρο που τους διασκεδάζει.  Πιστεύω ότι οι άνθρωποι πάντα θέλουν να βρουν στοιχεία σε μια παράσταση που θα τους κινήσουν το ενδιαφέρον και ως προς τον εαυτό τους και ως προς την ζωή γενικότερα.  Δυστυχώς μερικές φορές έχουν εμφανιστεί ως έργα υψηλής τέχνης, διάφορες παραστάσεις και διάφορα ρεύματα τα οποία τα κίνησαν άνθρωποι με πολύ λίγο ταλέντο, παρουσιάζοντας παραστάσεις που δεν μπορούν να περάσουν στο κοινό και δεν επικοινωνούν με κανέναν ως αριστουργήματα.  Πολλές φορές αυτό επιβλήθηκε στον κόσμο.  Ότι αυτό είναι υψηλή τέχνη.  Ότι είναι αυτό που θα σε κάνει να βρεις τον εαυτό σου.  Όταν λοιπόν πάει κάποιος εκεί να βρει τον εαυτό του και φεύγει χωρίς να έχει εισπράξει τίποτα, χωρίς να έχει κατανοήσει κάτι, με ένα αβέβαιο και θολό πλάκωμα στο στήθος, τότε λέει ότι δεν θέλει να βρει τον εαυτό του, και θα πάει κάπου να γελάσει.  Αυτό είναι μια παρεξήγηση που έχει προκύψει από τον καταμερισμό σε ποιοτικά έργα και μη ποιοτικά.  Δεν είναι ποιοτικό μόνο αυτό που το καταλαβαίνω εγώ και πέντε φίλοι μου.

Η εξουσία έχει τη δύναμη να αλλάζει τους ανθρώπους;
Αναλόγως τι έρμα έχει το καράβι. Αν δεν έχει έρμα, τότε πάει από δω και από εκεί.  Ένας άνθρωπος που δεν έχει σοβαρό υπόβαθρο ως προσωπικότητα, έχει νιώσει στη ζωή του ότι τον μειώνουν, έχει ανεκπλήρωτους πόθους και επιθυμίες οι οποίες τον στοιχειώνουν, έχει τότε ανάγκη να επιδειχτεί. Μόλις δει εξουσία, ορμάει να καταστρέψει και να πάρει ό,τι μπορεί για να νιώσει ισχυρός. Αν όμως τα έχει καλά με τον εαυτό του, όταν του δοθεί εξουσία, λέει τι μπορώ να κάνω και πως μπορώ να προσφέρω κάνοντας τον εαυτό μου καλύτερο.

Πολιτική και τέχνη συμβαδίζουν;
Η τέχνη είναι μέρος της πολιτικής. Πολιτική και τέχνη είναι μαζί κομμάτια της κοινωνίας.  Φυσικά συμβαδίζουν.  Η τέχνη είναι πολιτική πράξη γιατί απευθύνεται στον λαό, απευθύνεται στο κοινό. Απευθύνει προς το κοινό ιδέες, απόψεις, οπτικές της ζωής μας και του κοινωνικού γίγνεσθαι. Η τέχνη είναι πολιτική πράξη.

Για να μπορέσει να διατηρηθεί η οποιαδήποτε σχέση, τι θα πρέπει να θυσιάσει κάποιος;
Τον εαυτό του. Το εγώ του. Να αποφασίσει να γίνει εμείς. Να γίνει μέρος μιας δυάδας.

Ένας διανοούμενος μπορεί να βελτιώσει με τις γνώσεις και την κρίση του, την κοινωνία;
Δύσκολο το ερώτημα.  Πάντως μέσα από τις ερασιτεχνικές ομάδες που σκηνοθετώ και τις οποίες είμαι εκπαιδεύτρια γιατί αυτός είναι ο ρόλος μου σε αυτές τις ομάδες, βλέπω ότι η επαφή αυτών των ανθρώπων, με τα θεατρικά έργα και τους συγγραφείς τους αλλάζει, τους επηρεάζει θετικά, ανακαλύπτουν πράγματα για τον εαυτό τους και αυτά τα στοιχεία τα παίρνουν και τα μεταφέρουν και σε άλλα σύνολα, στα οποία συμμετέχουν, όπως στις οικογένειες τους, στον δήμο τους κλπ.  Ναι, μπορεί να επηρεάσει το κοινωνικό σύνολο το έργο ενός καλλιτέχνη. Να επισημάνω ότι το ερασιτεχνικό θέατρο, εγώ το αποκαλώ θέατρο της κοινότητας (community theater).

Είναι καλύτερο να πιστεύουμε σε άτομα και όχι σε σύνολο για να κατανοήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει γύρω μας;
Γιατί να επιλέξουμε;  Και σε άτομα και σε σύνολα πιστεύουμε.  Τα σύνολα αποτελούνται από άτομα.  Με ενοχλεί η άποψη ότι ο λαός είναι μάζα.  Ο λαός δεν είναι μάζα.  Ο λαός αποτελείται από συγκεκριμένες προσωπικότητες και ανθρώπους. Πιστεύουμε σε ανθρώπους, σημαντικούς, δυνατούς αλλά και σε σύνολα ανθρώπων σημαντικών και δυνατών με διάθεση να προσφέρουν.

Υπάρχει σεβασμός προς τους ανθρώπους της τέχνης;
Ναι, υπάρχει. Πολλές φορές οι άνθρωποι για να εκφράσουν ένα συναίσθημά τους χρησιμοποιούν π.χ. μια ρήση του Τσέχωφ, γιατί θέλουν να δώσουν αξιοπιστία σε αυτό που θέλουν να πουν.  Είναι μεν μια επιφανειακή μορφή σεβασμού, όμως οι άνθρωποι της τέχνης και των γραμμάτων είναι φάροι για τις κοινωνίες.

Στον Δήμο μας υπάρχει κάτι που σας ενοχλεί, που θα θέλατε να αλλάξετε;  Έχετε κάτι να προτείνετε;
Κατ’ αρχάς στο καλλιτεχνικό κομμάτι γίνονται προσπάθειες και θα ήταν μεγάλη μου χαρά να συμβάλω κι εγώ, όταν και εάν μου δοθεί η δυνατότητα.
Πιο πρακτικά, είναι σημαντικό το θέμα της αποχέτευσης που πρέπει να προχωρήσει.  Επίσης, είναι το θέμα του σχεδίου της Ανθούσας, που έχει μπει πλέον σε μια σειρά και αισθάνομαι περήφανη όπου πρωτοστάτησε ο πατέρας μου σε όλη αυτήν την διαδικασία, που τώρα ολοκληρώνεται.  Με το σχέδιο θα βελτιωθούν πολύ οι υποδομές μας.  Μπορεί με το σχέδιο να αξιοποιηθεί ο τόπος μας και να προσφέρουμε πιο πολλά στην Αθήνα εν γένει, χωρίς να αλλοιωθεί ο τόπος μας και να είμαστε από τις πιο όμορφες «γωνιές» της Αττικής.

Οι άνθρωποι του θεάτρου έχουν την τάση να παραμένουν παιδιά ως το τέλος;
Είναι απαραίτητη προϋπόθεση, όχι όμως με την έννοια της αποποίησης των ευθυνών.  Ναι, όμως με την έννοια ότι είναι περίεργοι με αυτά που γίνονται γύρω τους, που ψάχνουν πως κινούνται τα πράγματα και πως μπορούν να γίνουν καλύτερα. Με την έννοια του παιχνιδιού.  Δηλαδή να θέλεις διαρκώς να συμμετέχεις σε μια διαδικασία δημιουργική, να αφήνεσαι, να σπας τα καλούπια και τις φόρμες. Να σπας το καλούπι του εαυτού σου. Να μεταμορφώνεσαι, να τσαλακώνεσαι, να μπορείς να γελοιοποιείσαι και άλλες φορές να θεοποιείσαι.

Την ζωή αξίζει να την ζούμε γιατί υπάρχει ο έρωτας;
Σαφώς.  Ο έρωτας κινεί τα πάντα. Μας δίνει ζωή. Είναι ο συνεκτικός κρίκος των πάντων ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι.

Στο χαμόγελο ενός παιδιού τι χρώμα θα βάζατε;
Όλα. Τα πάντα.  Όλα τα χρώματα βρίσκονται στο χαμόγελο ενός παιδιού.  Ο λόγος που αγαπάμε τόσο πολύ τα παιδιά είναι γιατί μέσα τους βλέπουμε την ελπίδα, την νέα ζωή.  Είναι η προοπτική.

Και στον έρωτα των ανθρώπων, τι χρώμα θα βάζατε;
Μα, πάλι όλα.  Πιο χρώμα να βγάλεις από τον έρωτα;  Ούτε το μαύρο δεν μπορείς να βγάλεις, που αρκετές φορές κυριαρχεί και μας αρέσει κι όλας.

Σας ευχαριστώ πολύ για την συνομιλία μας και ελπίζω σύντομα να τελειώσει όλη αυτή η δύσκολη περίοδος της πανδημίας.
Το ίδιο εύχομαι κι εγώ.  Όλοι οι άνθρωποι του θεάτρου νιώθουμε έντονα την ανάγκη να βρεθούμε και πάλι κοντά στο κοινό. Σας ευχαριστώ κι εγώ.  

BAKALAKOU_BOZONAS
Η Ιωάννα Μπακαλάκου με τον συνεργάτη μας Κωνσταντίνο Μποζώνα στο «Πέτρινο Ανθούσας». Φωτογραφία: Μάρυ Μποζώνα.










ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΤΕΛ


Διαβάστε επίσης
 
Ανατολική Αττική - ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ
Συνεδρίασε την Τετάρτη ο Σύνδεσμος Διαιτητών...
 
Ανατολική Αττική - LIFESTYLE
ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΛΑΥΡΙΟΥ: Ανακοίνωση για τα...
 
Ανατολική Αττική - ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Στον «αέρα» η νέα διακήρυξη για...
 
Ανατολική Αττική - ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ
Συνάντηση του Θανάση Αυγερινού με τον...





Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2021
7:35 πμ - 6:46 μμ


ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΤΕΛ


LIFESTYLE - Ανατολική Αττική
Ιωάννα Μπακαλάκου: «Η τέχνη είναι πολιτική πράξη»
Διαβάστηκε 461 φορές

12-10-2021
Από τo Dimotisnews
Αποκλειστική συνέντευξη της ηθοποιού και σκηνοθέτιδος στον Κωνσταντίνο Μποζώνα.

Πρόλογος

Μεγαλωμένη σε μια οικογένεια που αγαπούσε τις τέχνες και την δημιουργία, συνειδητοποίησε κάποια στιγμή, ότι ο δρόμος της εκ των πραγμάτων δεν θα ήταν και πολύ διαφορετικός.  Το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει, της είπα. Συμφώνησε και μου μίλησε από «βάθη καρδιάς» για τις σκηνοθετικές αναζητήσεις της.
Ηθοποιός, σκηνοθέτης και δασκάλα υποκριτικής, ανεβάζει τις θεατρικές της παραγωγές για παιδιά & ενήλικες με το θεατρικό σχήμα «ομάΔα», ενώ διδάσκει υποκριτική και σκηνοθετεί τις ομάδες των πολιτιστικών συλλόγων «Αργώ Χαλανδρίου» και «Σύνδεσμος Φιλίας των Εθνών» στα Μελίσσια. Αν όλα πάνε καλά, λόγω κορωνοϊού, θα σκηνοθετήσει φέτος και την θεατρική ομάδα του Εκπολιτιστικού & Επιμορφωτικού Συλλόγου της Ανθούσας.
Τα τελευταία χρόνια, έκανε σκηνοθεσία, μετάφρασε και διασκεύασε πολλά θεατρικά έργα, όπως το «Big Baby» (μαύρη κωμωδία του Frank Moher), «Το Περιστέρι δικαστής», «Η Αλίκη συναντά την πολύ πεινασμένη κάμπια», «Η Βαλίτσα του Χανς», του Άντερσεν, όλα θέατρο για παιδιά, ενώ γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία με το «Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο σπίτι μας» σκηνική σύνθεση διηγημάτων του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

BAKALAKOU_IOANNA_2

Η συνέντευξη

Τελικά, ισχύει αυτό που λέει η παροιμία, ότι το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει;
Η αλήθεια είναι ότι καθένας διαμορφώνεται μέσα από το οικογενειακό του περιβάλλον. Αυτό είναι το πρώτο κύτταρο. Εκεί παίρνεις τα πρώτα ερεθίσματά σου, ως μικρό παιδί, διαμορφώνεις την προσωπικότητά σου. Διαμορφώνεσαι και από αυτά που έχεις να πάρεις, αλλά και από τις ελλείψεις. Εμείς όσον αφορά την τέχνη και τις προσλαμβάνουσες επάνω σε αυτό τον τομέα, είχαμε μια πληθώρα ερεθισμάτων.
Παράλληλα, είχαμε δύο γονείς που επικεντρώθηκαν πάρα πολύ στο να μας μεγαλώσουν με αγωγή, με αξίες όπως ο σεβασμός στον συνάνθρωπο, το να νοιαζόμαστε για το κοινό καλό και όχι μόνο για τον εαυτό μας.  Μέσα στο σπίτι μας υπήρχε η έννοια ότι η τέχνη είναι ένα όχημα προς αυτή την κατεύθυνση.  Να προσφέρεις και στο κοινωνικό σύνολο και στον εαυτό σου. Ένας ιδανικός τόπος λοιπόν, να πέσω ως μήλο κάτω από την μηλιά και πέφτοντας δεν παρέκκλινα.

Πέρα από το οικογενειακό σας περιβάλλον, υπήρξαν κάποιοι άλλοι άνθρωποι που επηρέασαν τον τρόπο που σκέφτεστε;
Θεωρώ πως ναι.  Βέβαια. Είχα την μεγάλη τύχη και χαρά να βρίσκομαι ανάμεσα στα πρώτα 100 παιδιά που φοίτησαν στο Μουσικό Γυμνάσιο της Παλλήνης, το οποίο είναι μια κατάκτηση του Δήμου μας και αποτελεί ένα αληθινό στολίδι.  Υπήρχαν άνθρωποι που είχαν μεγάλη διάθεση να «δώσουν», να μας μάθουν.  Μας βοήθησαν να αναπτύξουμε ολόπλευρα την προσωπικότητά μας προς πολλές μορφές τέχνης.  Έλεγαν οι καθηγητές μας ότι το σχολείο μας είναι σχολείο των μουσών, όχι της μουσικής.  Προσπαθούσαν να βγάλουν καλλιεργημένους ανθρώπους.
Επίσης, ένας σημαντικός άνθρωπος που με επηρέασε καθοριστικά είναι ο Πάνος Κυπαρίσσης, ο πρώτος μου δάσκαλος στην ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του Πολιτιστικού & Επιμορφωτικού Συλλόγου Ανθούσας.  Εκεί έζησα την πρώτη μου ολοκληρωμένη παράσταση ως ηθοποιός στα 23 μου χρόνια.  Και τι σύμπτωση; Τον Πάνο Κυπαρίσση είχα και ως καθηγητή μου στο Μουσικό Γυμνάσιο.  Ένας άνθρωπος που με επηρέασε βαθύτατα στον τρόπο που σκέφτομαι γύρω από το θέατρο και ιδιαίτερα την διδασκαλία του θεάτρου.  Ένας ποιητής, εικαστικός, ένας άνθρωπος καλλιεργημένος απ’ όλες τις πλευρές.

Άρα τι θα μπορούσαμε να πούμε; Οι επιρροές ή οι επιλογές παίζουν σημαντικότερο ρόλο στην ζωή μας;
Νομίζω ότι η προσωπικότητά μας είναι μια συνισταμένη και των επιρροών αλλά και των επιλογών.  Πιστεύω ο άνθρωπος και γεννιέται και γίνεται.  Γεννιέται με κάποια χαρίσματα, τα οποία είτε καλλιεργούνται είτε χάνονται ανάλογα με το που θα βρεθεί.  Με ποιούς θα βρεθεί.  Όταν όμως είσαι πια ενήλικας, έχεις την δυνατότητα της επιλογής.  Είναι στο χέρι σου τι θα επιλέξεις.  Δεν πιστεύω στην μοίρα. Την ζωή μας την φτιάχνουμε εμείς.

Δηλαδή θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένας άνθρωπος γεννιέται καλλιτέχνης ή γίνεται;
Και τα δύο.  Υπάρχει ταλέντο και είναι έμφυτο.

Το ταλέντο τι είναι για εσάς;
Είναι μια κλίση.  Είναι μια ευκολία που έχει κάποιος προς μια μορφή τέχνης.  Άλλος έχει ένα εξαιρετικό χέρι και ζωγραφίζει πολύ ωραία, άλλος έχει ένα πολύ καλό αυτί και είναι μουσικός.  Κλίση με την έννοια της ευκολίας.

Επομένως το ταλέντο είναι ένα κλειδί που ανοίγει την πόρτα της δημιουργίας.
Όχι.  Δεν φτάνει μόνο αυτό.  Υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε την μέση ηλικία και δεν ξέρουν ότι έχουν κάποιο ταλέντο, δεν το έχουν ανακαλύψει ποτέ.  Δεν βρέθηκε στο δρόμο τους το κατάλληλο περιβάλλον ή κάποιοι κατάλληλοι άνθρωποι που θα τους δώσουν την δυνατότητα να εκφραστούν.

Εσείς με ποιόν τρόπο καλλιεργείτε τον εσωτερικό σας κόσμο;
Με πολύ δουλειά σε όλα τα επίπεδα.  Ασχολούμαι με την σκηνοθεσία τα τελευταία χρόνια και με το να διαβάζω λογοτεχνία, το να παρακολουθώ σινεμά, να βλέπω -όχι με την έννοια του χαζεύω- ένα αξιόλογο έργο στην τηλεόραση και να το αναλύω, ή να βλέπω θεατρικές παραστάσεις, το να κάνω συζητήσεις με ενδιαφέροντες ανθρώπους, όλα αυτά είναι μέρος και της προσωπικής μου καλλιέργειας, αλλά είναι και μέρος της δουλειάς μου.  Φροντίζω τις παρέες μου, οι οποίοι είναι άνθρωποι που έχω να πω, να μοιραστώ, αλλά και να μάθω.  Εκτός από την σχέση την καρδιακή που επιθυμώ να έχω με τους κοντινούς μου ανθρώπους, με τους φίλους μου, είναι άνθρωποι που έχω πνευματική σχέση, με επηρεάζουν και τους επηρεάζω. Διαβάζω αρκετά. Ακούω μουσική, κάτι που πλέον είναι αυτονόητο για μένα.  Όλα αυτά όσο και να σε ευχαριστούν, χρειάζονται μια προσπάθεια. Ένα πνευματικό κόπο.  Πρέπει κανείς να είναι διατεθειμένος να καταβάλει αυτόν τον πνευματικό κόπο.

Στους ηθοποιούς δίνεται την δυνατότητα να ανακαλύπτουν μόνοι τον ρόλο τους; Ο ηθοποιός μπορεί  να είναι και δημιουργός;
Σαφέστατα. Όχι μόνο μπορεί, είναι και δημιουργός.  Στο θέατρο δεν υπάρχουν δημιουργοί και εκτελεστές.  Το ίδιο πιστεύω και για την μουσική. Είναι μια ιδέα που, αν μου επιτρέψετε, την μοιράζομαι και με τον πατέρα μου.  Και αυτός την ίδια άποψη έχει.  Όλοι είναι δημιουργοί σε διαφορετικά πόστα. Ο σκηνοθέτης δημιουργεί κάνοντας την σύνθεση των πραγμάτων, να δώσει το ύφος της παράστασης, να αναλύσει το κείμενο και να αναδείξει τα νοήματα που πρέπει να έρθουν στην επιφάνεια, να είναι ξεκάθαρο τι θέλει, ώστε να ζητήσει ανάλογα πράγματα από τους ηθοποιούς.
Οι ηθοποιοί πάλι που είναι γνώστες του θεάτρου, των ειδών, των τεχνικών, παίρνουν τις οδηγίες του σκηνοθέτη και καλούνται οι ίδιοι να φέρουν μια πρόταση πάνω σε αυτό που τους δόθηκε.  Η παράσταση είναι το αποτέλεσμα.  Και ο σκηνογράφος και ο ενδυματολόγος, και ο φωτιστής, όλοι είναι δημιουργοί.  Βρίσκονται κάτω από την μπαγκέτα του οράματος του σκηνοθέτη που δείχνει τον δρόμο.

Μπορεί η πρόβα να είναι σημαντικότερη από την παράσταση;
Ναι, κάποιες φορές το λένε.  Όμως η παράσταση έχει ένα στοιχείο που είναι όλη η ουσία και το πνεύμα του θεάτρου.  Έχει το στοιχείο της επικοινωνίας με τον θεατή. Την στιγμή της πρόβας λείπει ένα ζωτικό όργανο από τον οργανισμό του θεάτρου, που είναι ο θεατής. Ο θεατής είναι μέρος της παράστασης.  Δεν είναι παρατηρητής.  Είναι κάποιος που έρχεται και συμμετέχει σε αυτό το θέατρο.  Έτσι όσο δημιουργική και εάν είναι μια πρόβα, όλοι ζούμε για την στιγμή της επικοινωνίας στην παράσταση.

Υπάρχουν καλλιεργημένοι και μη καλλιεργημένοι θεατές;
Βέβαια.  Αυτό υπάρχει. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν δει αρκετό θέατρο και με αυτό τον τρόπο οξύνεται το αισθητήριο τους και έχουν την δυνατότητα να αναγνωρίσουν «το καλό από το σκάρτο πράγμα που λέμε». Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για μορφές τέχνης που είναι συνθετότερες.

Όταν παίζετε υπάρχει η δυνατότητα να το αντιληφθείτε αυτό;
Σε καμία περίπτωση και δεν είναι δουλειά μας να ξεχωρίζουμε τους θεατές σε καλούς ή μη.  Το θέατρο είναι για όλους.  Μια καλή παράσταση όλοι θα καταλάβουν ότι είναι καλή.  Αυτή είναι η αλήθεια.  Όμως, όπως υπάρχουν καλλιεργημένοι ή όχι διευθυντές τραπεζών, έτσι είναι και το κοινό που έρχεται. Κάποιος έχει διαβάσει λίγο παραπάνω, ξέρει τι θα δει, γνωρίζει κάτι για τον συγγραφέα και ίσως εντάσσεται έτσι πιο εύκολα σε αυτό που συμβαίνει.  Άλλος μπορεί να έρχεται για πρώτη φορά.  Κάποτε στην Κρήτη είχαν έρθει δύο κυρίες από ένα χωριό κοντά στο Ηράκλειο.  Ίσως και να μην είχαν ξαναδεί θέατρο.  Αυτές οι γυναίκες είδαν την παράσταση και μετά μας είπαν τα πιο πετυχημένα σχόλια, που μας έδωσαν ιδιαίτερη χαρά.  Μια παράσταση που οργανώσαμε μαζί με την εκλεκτή μου συνεργάτιδα Τερέζα Κρητικού. Τα σχόλιά τους ήταν ακριβώς η καρδιά του έργου. Δεν ήταν καλλιεργημένες με την τυπική έννοια του όρου.  Δεν είχαν διαβάσει Νίτσε ή Προύστ.  Ήταν ψυχικά καλλιεργημένες και ανοιχτές σε αυτό που ήρθαν να δουν.

Ο σκηνοθέτης έχει στα χέρια του μια εξουσία.  Πώς μπορεί να την χρησιμοποιήσει;
Έχει μια εξουσία με την έννοια ότι βρίσκεται στο πηδάλιο του καραβιού.  Όμως δεν πιστεύω στην έννοια της εξουσίας μέσα σε μια παραγωγή. Οι άνθρωποι είναι συνεργάτες και συνοδοιπόροι, συνδημιουργοί.  Σε κάθε πόνημα υπάρχει κάποιος που είναι επικεφαλής και ακολουθείται η ρότα που δίνει.  Μέχρι εκεί είναι η εξουσία του σκηνοθέτη.  Από εκεί και πέρα δεν έχει κανένα δικαίωμα να κάνει κατάχρηση αυτής της εξουσίας. Είναι πολύτιμοι συνεργάτες του. Έχουμε δει βεβαίως κατάχρηση εξουσίας, που εξαρτάται από τον χαρακτήρα κάθε ανθρώπου, απόρια των ανασφαλειών που εμφανίζονται σε ανθρώπους που τους δίνουμε κάποια εξουσία και δεν είναι έτοιμοι να την χρησιμοποιήσουν.

Γιατί οι άνθρωποι διαλέγουν ένα θέατρο που τους διασκεδάζει, αντί ενός θεάτρου που θα τους βοηθήσει να ανακαλύψουν τον εαυτό τους;
Δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι διαλέγουν ένα θέατρο που τους διασκεδάζει.  Πιστεύω ότι οι άνθρωποι πάντα θέλουν να βρουν στοιχεία σε μια παράσταση που θα τους κινήσουν το ενδιαφέρον και ως προς τον εαυτό τους και ως προς την ζωή γενικότερα.  Δυστυχώς μερικές φορές έχουν εμφανιστεί ως έργα υψηλής τέχνης, διάφορες παραστάσεις και διάφορα ρεύματα τα οποία τα κίνησαν άνθρωποι με πολύ λίγο ταλέντο, παρουσιάζοντας παραστάσεις που δεν μπορούν να περάσουν στο κοινό και δεν επικοινωνούν με κανέναν ως αριστουργήματα.  Πολλές φορές αυτό επιβλήθηκε στον κόσμο.  Ότι αυτό είναι υψηλή τέχνη.  Ότι είναι αυτό που θα σε κάνει να βρεις τον εαυτό σου.  Όταν λοιπόν πάει κάποιος εκεί να βρει τον εαυτό του και φεύγει χωρίς να έχει εισπράξει τίποτα, χωρίς να έχει κατανοήσει κάτι, με ένα αβέβαιο και θολό πλάκωμα στο στήθος, τότε λέει ότι δεν θέλει να βρει τον εαυτό του, και θα πάει κάπου να γελάσει.  Αυτό είναι μια παρεξήγηση που έχει προκύψει από τον καταμερισμό σε ποιοτικά έργα και μη ποιοτικά.  Δεν είναι ποιοτικό μόνο αυτό που το καταλαβαίνω εγώ και πέντε φίλοι μου.

Η εξουσία έχει τη δύναμη να αλλάζει τους ανθρώπους;
Αναλόγως τι έρμα έχει το καράβι. Αν δεν έχει έρμα, τότε πάει από δω και από εκεί.  Ένας άνθρωπος που δεν έχει σοβαρό υπόβαθρο ως προσωπικότητα, έχει νιώσει στη ζωή του ότι τον μειώνουν, έχει ανεκπλήρωτους πόθους και επιθυμίες οι οποίες τον στοιχειώνουν, έχει τότε ανάγκη να επιδειχτεί. Μόλις δει εξουσία, ορμάει να καταστρέψει και να πάρει ό,τι μπορεί για να νιώσει ισχυρός. Αν όμως τα έχει καλά με τον εαυτό του, όταν του δοθεί εξουσία, λέει τι μπορώ να κάνω και πως μπορώ να προσφέρω κάνοντας τον εαυτό μου καλύτερο.

Πολιτική και τέχνη συμβαδίζουν;
Η τέχνη είναι μέρος της πολιτικής. Πολιτική και τέχνη είναι μαζί κομμάτια της κοινωνίας.  Φυσικά συμβαδίζουν.  Η τέχνη είναι πολιτική πράξη γιατί απευθύνεται στον λαό, απευθύνεται στο κοινό. Απευθύνει προς το κοινό ιδέες, απόψεις, οπτικές της ζωής μας και του κοινωνικού γίγνεσθαι. Η τέχνη είναι πολιτική πράξη.

Για να μπορέσει να διατηρηθεί η οποιαδήποτε σχέση, τι θα πρέπει να θυσιάσει κάποιος;
Τον εαυτό του. Το εγώ του. Να αποφασίσει να γίνει εμείς. Να γίνει μέρος μιας δυάδας.

Ένας διανοούμενος μπορεί να βελτιώσει με τις γνώσεις και την κρίση του, την κοινωνία;
Δύσκολο το ερώτημα.  Πάντως μέσα από τις ερασιτεχνικές ομάδες που σκηνοθετώ και τις οποίες είμαι εκπαιδεύτρια γιατί αυτός είναι ο ρόλος μου σε αυτές τις ομάδες, βλέπω ότι η επαφή αυτών των ανθρώπων, με τα θεατρικά έργα και τους συγγραφείς τους αλλάζει, τους επηρεάζει θετικά, ανακαλύπτουν πράγματα για τον εαυτό τους και αυτά τα στοιχεία τα παίρνουν και τα μεταφέρουν και σε άλλα σύνολα, στα οποία συμμετέχουν, όπως στις οικογένειες τους, στον δήμο τους κλπ.  Ναι, μπορεί να επηρεάσει το κοινωνικό σύνολο το έργο ενός καλλιτέχνη. Να επισημάνω ότι το ερασιτεχνικό θέατρο, εγώ το αποκαλώ θέατρο της κοινότητας (community theater).

Είναι καλύτερο να πιστεύουμε σε άτομα και όχι σε σύνολο για να κατανοήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει γύρω μας;
Γιατί να επιλέξουμε;  Και σε άτομα και σε σύνολα πιστεύουμε.  Τα σύνολα αποτελούνται από άτομα.  Με ενοχλεί η άποψη ότι ο λαός είναι μάζα.  Ο λαός δεν είναι μάζα.  Ο λαός αποτελείται από συγκεκριμένες προσωπικότητες και ανθρώπους. Πιστεύουμε σε ανθρώπους, σημαντικούς, δυνατούς αλλά και σε σύνολα ανθρώπων σημαντικών και δυνατών με διάθεση να προσφέρουν.

Υπάρχει σεβασμός προς τους ανθρώπους της τέχνης;
Ναι, υπάρχει. Πολλές φορές οι άνθρωποι για να εκφράσουν ένα συναίσθημά τους χρησιμοποιούν π.χ. μια ρήση του Τσέχωφ, γιατί θέλουν να δώσουν αξιοπιστία σε αυτό που θέλουν να πουν.  Είναι μεν μια επιφανειακή μορφή σεβασμού, όμως οι άνθρωποι της τέχνης και των γραμμάτων είναι φάροι για τις κοινωνίες.

Στον Δήμο μας υπάρχει κάτι που σας ενοχλεί, που θα θέλατε να αλλάξετε;  Έχετε κάτι να προτείνετε;
Κατ’ αρχάς στο καλλιτεχνικό κομμάτι γίνονται προσπάθειες και θα ήταν μεγάλη μου χαρά να συμβάλω κι εγώ, όταν και εάν μου δοθεί η δυνατότητα.
Πιο πρακτικά, είναι σημαντικό το θέμα της αποχέτευσης που πρέπει να προχωρήσει.  Επίσης, είναι το θέμα του σχεδίου της Ανθούσας, που έχει μπει πλέον σε μια σειρά και αισθάνομαι περήφανη όπου πρωτοστάτησε ο πατέρας μου σε όλη αυτήν την διαδικασία, που τώρα ολοκληρώνεται.  Με το σχέδιο θα βελτιωθούν πολύ οι υποδομές μας.  Μπορεί με το σχέδιο να αξιοποιηθεί ο τόπος μας και να προσφέρουμε πιο πολλά στην Αθήνα εν γένει, χωρίς να αλλοιωθεί ο τόπος μας και να είμαστε από τις πιο όμορφες «γωνιές» της Αττικής.

Οι άνθρωποι του θεάτρου έχουν την τάση να παραμένουν παιδιά ως το τέλος;
Είναι απαραίτητη προϋπόθεση, όχι όμως με την έννοια της αποποίησης των ευθυνών.  Ναι, όμως με την έννοια ότι είναι περίεργοι με αυτά που γίνονται γύρω τους, που ψάχνουν πως κινούνται τα πράγματα και πως μπορούν να γίνουν καλύτερα. Με την έννοια του παιχνιδιού.  Δηλαδή να θέλεις διαρκώς να συμμετέχεις σε μια διαδικασία δημιουργική, να αφήνεσαι, να σπας τα καλούπια και τις φόρμες. Να σπας το καλούπι του εαυτού σου. Να μεταμορφώνεσαι, να τσαλακώνεσαι, να μπορείς να γελοιοποιείσαι και άλλες φορές να θεοποιείσαι.

Την ζωή αξίζει να την ζούμε γιατί υπάρχει ο έρωτας;
Σαφώς.  Ο έρωτας κινεί τα πάντα. Μας δίνει ζωή. Είναι ο συνεκτικός κρίκος των πάντων ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι.

Στο χαμόγελο ενός παιδιού τι χρώμα θα βάζατε;
Όλα. Τα πάντα.  Όλα τα χρώματα βρίσκονται στο χαμόγελο ενός παιδιού.  Ο λόγος που αγαπάμε τόσο πολύ τα παιδιά είναι γιατί μέσα τους βλέπουμε την ελπίδα, την νέα ζωή.  Είναι η προοπτική.

Και στον έρωτα των ανθρώπων, τι χρώμα θα βάζατε;
Μα, πάλι όλα.  Πιο χρώμα να βγάλεις από τον έρωτα;  Ούτε το μαύρο δεν μπορείς να βγάλεις, που αρκετές φορές κυριαρχεί και μας αρέσει κι όλας.

Σας ευχαριστώ πολύ για την συνομιλία μας και ελπίζω σύντομα να τελειώσει όλη αυτή η δύσκολη περίοδος της πανδημίας.
Το ίδιο εύχομαι κι εγώ.  Όλοι οι άνθρωποι του θεάτρου νιώθουμε έντονα την ανάγκη να βρεθούμε και πάλι κοντά στο κοινό. Σας ευχαριστώ κι εγώ.  

BAKALAKOU_BOZONAS
Η Ιωάννα Μπακαλάκου με τον συνεργάτη μας Κωνσταντίνο Μποζώνα στο «Πέτρινο Ανθούσας». Φωτογραφία: Μάρυ Μποζώνα.






Όροι χρήσης
Σχετικά με τα cookies
Διαφημίσεις
Ταυτότητα
Επικοινωνία
Μέλη
Τηλέφωνο επικοινωνίας
6977232183

Αριθμός Μητρώου Online Media: 13444
www.dimotisnews.gr © 2021 All rights reserved