×
AΡΧΙΚΗ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΠΙΤΙ-ΚΗΠΟΣ ΥΓΕΙΑ LIFESTYLE ΤΑΞΙΔΙΑ ΕΞΟΔΟΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΟ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ OΔΗΓΟΣ ΑΓΟΡΑΣ ΨΙΘΥΡΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΡΘΡΩΝ
H ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies.
Εφόσον πλοηγήστε σε αυτήν και χρησιμοποιείτε τις υπηρεσίες μας συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Το κατάλαβα
Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2019
7:38 πμ - 6:42 μμ



ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ - Νέα Μάκρη
Καμμένα σπίτια, καμμένες ζωές, καμμένες φιλοδοξίες, καμμένες πολιτικές
Διαβάστηκε 1029 φορές

01-08-2018
Από τoν Μανώλη Χατζηεμμανουήλ
Πτυχιούχος Οικονομολόγος - Φοροτεχνικός


Τις στιγμές της κρίσης, κάθε φορά, όποια κι αν είναι, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις μεγάλες απορίες. Μετά οι μέρες περνάνε, κηδεύουμε τα θύματα, ενταφιάζουμε και τις αμήχανες σκέψεις μας και συνεχίζουμε, ξαναγυρίζοντας στην επαρκή συνήθειά μας. Πέρασε κι αυτό. Μέχρι την άλλη φορά βλέπουμε.

Κι αν μιλήσεις για το πνεύμα του κακού που σκοτώνει, όχι ο αέρας, η φωτιά, το νερό, η φύση, αλλά η κερδοσκοπία, η ιδιοτέλεια, η αλλαγή του νοήματος, ο κόσμος που παρακμάζει, θα συναντήσεις πολλές αποκρούσεις, καθώς η παρακμή σε βουλιάζει και σένα στην παρακμή της. Αυτό κάνουν οι τηλε-κατευθυνόμενες ιδέες. Αφού δεν έχουν μια δική τους αλήθεια να υποστηρίξουν και να πείσουν, καταστρέφουν την αξιοπιστία κάθε αλήθειας.

Το Μάτι ονομάσθηκε παγίδα θανάτου, τώρα όμως γιατί μέχρι την καταστροφή ήταν ο επίγειος παράδεισος. Είναι δάσος ή είναι πόλη, γίνεται να είναι και τα δύο; Γίνεται είναι η απάντηση της Ελληνικής πολιτείας. Όταν το αίτημα είναι ο πολεοδομικός σχεδιασμός τότε επικαλείται το δάσος και την αντισυνταγματικότητα του όποιου πλαισίου, άρα ούτε δρόμοι, ούτε πλατείες, ούτε κοινόχρηστοι χώροι. Όταν όμως η δόμηση υπάρχει ήδη τη νομιμοποιούμε και εισπράττουμε,η απόλυτη παράνοια, η απόλυτη χρεοκοπία των πολιτικών της μεταπολίτευσης, μέχρι και σήμερα.

Το 1992 υπήρξε ένας νόμος για την δασοπροστασία, δεν εφαρμόσθηκε ποτέ. Στα χρόνια των μνημονίων που λεφτά για δασοπροστασία, δασοπυρόσβεση κ.λπ., η Ευρώπη εκφράζει τη θλίψη της, αφού πρώτα επέβαλλε τη διάλυση κάθε κρατικής υποστηρικτικής δομής, πόση υποκρισία ν’αντέξεις.

Η περίφημη συνέντευξη τύπου των αρχηγών και του υπουργού θα μείνει στην ιστορία ως μνημείο ανευθυνότητας και πολιτικού αμοραλισμού. 90 νεκροί και όλα έγιναν σωστά, δεν φταίει κανένας. Στην πραγματικότητα φταίνε όλοι.

Η πυροσβεστική που έκανε λάθος εκτίμηση και της έντασης της φωτιάς και της κατεύθυνσης, που έμεινε με λίγες δυνάμεις αφού είχε στείλει τις περισσότερες στην Κινέτα. Πού δεν έδωσε εντολή εκκένωσης του Ματιού, που αγόρασε υπερσύγχρονα μηχανήματα ενημέρωσης και απεγκλωβισμού και τα κρατάει στις αποθήκες, εδώ και εννιά χρόνια. Η αστυνομία που έστελνε τον κόσμο μέσα στο Μάτι, η περιφέρεια που οργάνωσε σύσκεψη για την αντιμετώπιση της κατάστασης στις 8:30 το βράδυ, όταν είχαν κριθεί τα πάντα. Ο Δήμος που δεν είχε σχέδιο εκκένωσης, ούτε καν στοιχειώδεις δομές πολιτικής προστασίας. Το θεσμικό πλαίσιο για τέτοιες περιπτώσεις που είναι άθλιο. Ακόμα ψάχνουμε να βρούμε ποιός είναι υπεύθυνος να διατάξει την εκκένωση, ο Δήμος, η περιφέρεια, η πυροσβεστική, όλοι, κανένας;

Σε πολλούς ήρθε η διάθεση της αυτοκριτικής, φταίμε εμείς οι πολίτες που αυθαιρετούμε, που κλείνουμε τις διόδους προς τη θάλασσα, που κτίζουμε στον αιγιαλό κ.λπ. Πίσω από τους καπνούς και τη φωτιά υπάρχουν πλέον συγκλονιστικές ιστορίες που πιστοποιούν το τέρας και τον άγγελο που κουβαλάμε μαζί. Ιστορίες εγωιστικών έργων και ιστορίες αυταπάρνησης. Μαζί, στην ίδια κοινωνία, στην ίδια ζωή, μερικές φορές και στους ίδιους ανθρώπους, θέλοντας να πουν πως συνυπάρχουμε σε μια συνεχή αντίφαση. Συνυπάρχουμε σε μία καταστροφή.

Καταστρέφοντας το περιβάλλον (στο όνομα μιας ιεράρχησης αξιών, όπου το πόσα βγάζεις είναι πιο ισχυρό από το πως και γιατί ζεις) και απελευθερώνοντας αφρόνως από τον ασκό που μας εμπιστεύτηκε ο Αίολος τον άνεμο, καταιγίδες, καύσωνες, πλημμύρες, τόσο που να μη ρωτάμε το αν αλλά το πότε θα μας ξαναβρεί το κακό.

Ολα αυτά είναι σωστά αλλά η διάχυση των ευθυνών είναι πολλές φορές παγίδα, έτσι ποτέ δεν θα βρούμε τις λύσεις, ούτε καν θα τις αναζητήσουμε, είναι πιο βολικό να περιμένεις τον σωτήρα.

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται ειδική αναφορά στον Δήμο Μαραθώνα. Ο συγκεκριμένος Δήμος είναι διαλυμένος τέσσερα χρόνια τώρα, ο συγκεκριμένος δήμαρχος είναι άφαντος επίσης τέσσερα χρόνια, η απαίτηση για παραίτησή του αν δεν είναι μία επιχείρηση πολιτικής προστασίας και διάσωσης των συμβούλων που μέχρι σήμερα τον στήριζαν θα μπορούσε να είναι και μια πράξη κάθαρσης. Φυσικά τίποτα τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει.

Αυτό που έχει την μεγαλύτερη σημασία είναι η έμπρακτη στήριξη των πληγέντων, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό.

Μετά έχουμε καιρό, αρκεί να μην το σπαταλήσουμε προετοιμάζοντας το ίδιο λάθος με άλλα πρόσωπα.









ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΤΕΛ

Διαβάστε επίσης
 
Νέα Μάκρη - ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ
Η ομάδα έργου για το πυρόπληκτο...
 
Νέα Μάκρη - LIFESTYLE
Ευχαριστήριο για όσους συνέβαλαν στη δεντροφύτευση...
 
Νέα Μάκρη - LIFESTYLE
Ομιλία Γεωργουσόπουλου στη Νέα Μάκρη με...
 
Νέα Μάκρη - ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ
«Γιορτή Τσίπουρου 2019» από την Αδελφότητα...





H ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies.
Εφόσον πλοηγήστε σε αυτήν και χρησιμοποιείτε τις υπηρεσίες μας συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Το κατάλαβα
Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2019
7:38 πμ - 6:42 μμ

ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΤΕΛ

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ - Νέα Μάκρη
Καμμένα σπίτια, καμμένες ζωές, καμμένες φιλοδοξίες, καμμένες πολιτικές
Διαβάστηκε 1029 φορές

01-08-2018
Από τoν Μανώλη Χατζηεμμανουήλ
Πτυχιούχος Οικονομολόγος - Φοροτεχνικός

Τις στιγμές της κρίσης, κάθε φορά, όποια κι αν είναι, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις μεγάλες απορίες. Μετά οι μέρες περνάνε, κηδεύουμε τα θύματα, ενταφιάζουμε και τις αμήχανες σκέψεις μας και συνεχίζουμε, ξαναγυρίζοντας στην επαρκή συνήθειά μας. Πέρασε κι αυτό. Μέχρι την άλλη φορά βλέπουμε.

Κι αν μιλήσεις για το πνεύμα του κακού που σκοτώνει, όχι ο αέρας, η φωτιά, το νερό, η φύση, αλλά η κερδοσκοπία, η ιδιοτέλεια, η αλλαγή του νοήματος, ο κόσμος που παρακμάζει, θα συναντήσεις πολλές αποκρούσεις, καθώς η παρακμή σε βουλιάζει και σένα στην παρακμή της. Αυτό κάνουν οι τηλε-κατευθυνόμενες ιδέες. Αφού δεν έχουν μια δική τους αλήθεια να υποστηρίξουν και να πείσουν, καταστρέφουν την αξιοπιστία κάθε αλήθειας.

Το Μάτι ονομάσθηκε παγίδα θανάτου, τώρα όμως γιατί μέχρι την καταστροφή ήταν ο επίγειος παράδεισος. Είναι δάσος ή είναι πόλη, γίνεται να είναι και τα δύο; Γίνεται είναι η απάντηση της Ελληνικής πολιτείας. Όταν το αίτημα είναι ο πολεοδομικός σχεδιασμός τότε επικαλείται το δάσος και την αντισυνταγματικότητα του όποιου πλαισίου, άρα ούτε δρόμοι, ούτε πλατείες, ούτε κοινόχρηστοι χώροι. Όταν όμως η δόμηση υπάρχει ήδη τη νομιμοποιούμε και εισπράττουμε,η απόλυτη παράνοια, η απόλυτη χρεοκοπία των πολιτικών της μεταπολίτευσης, μέχρι και σήμερα.

Το 1992 υπήρξε ένας νόμος για την δασοπροστασία, δεν εφαρμόσθηκε ποτέ. Στα χρόνια των μνημονίων που λεφτά για δασοπροστασία, δασοπυρόσβεση κ.λπ., η Ευρώπη εκφράζει τη θλίψη της, αφού πρώτα επέβαλλε τη διάλυση κάθε κρατικής υποστηρικτικής δομής, πόση υποκρισία ν’αντέξεις.

Η περίφημη συνέντευξη τύπου των αρχηγών και του υπουργού θα μείνει στην ιστορία ως μνημείο ανευθυνότητας και πολιτικού αμοραλισμού. 90 νεκροί και όλα έγιναν σωστά, δεν φταίει κανένας. Στην πραγματικότητα φταίνε όλοι.

Η πυροσβεστική που έκανε λάθος εκτίμηση και της έντασης της φωτιάς και της κατεύθυνσης, που έμεινε με λίγες δυνάμεις αφού είχε στείλει τις περισσότερες στην Κινέτα. Πού δεν έδωσε εντολή εκκένωσης του Ματιού, που αγόρασε υπερσύγχρονα μηχανήματα ενημέρωσης και απεγκλωβισμού και τα κρατάει στις αποθήκες, εδώ και εννιά χρόνια. Η αστυνομία που έστελνε τον κόσμο μέσα στο Μάτι, η περιφέρεια που οργάνωσε σύσκεψη για την αντιμετώπιση της κατάστασης στις 8:30 το βράδυ, όταν είχαν κριθεί τα πάντα. Ο Δήμος που δεν είχε σχέδιο εκκένωσης, ούτε καν στοιχειώδεις δομές πολιτικής προστασίας. Το θεσμικό πλαίσιο για τέτοιες περιπτώσεις που είναι άθλιο. Ακόμα ψάχνουμε να βρούμε ποιός είναι υπεύθυνος να διατάξει την εκκένωση, ο Δήμος, η περιφέρεια, η πυροσβεστική, όλοι, κανένας;

Σε πολλούς ήρθε η διάθεση της αυτοκριτικής, φταίμε εμείς οι πολίτες που αυθαιρετούμε, που κλείνουμε τις διόδους προς τη θάλασσα, που κτίζουμε στον αιγιαλό κ.λπ. Πίσω από τους καπνούς και τη φωτιά υπάρχουν πλέον συγκλονιστικές ιστορίες που πιστοποιούν το τέρας και τον άγγελο που κουβαλάμε μαζί. Ιστορίες εγωιστικών έργων και ιστορίες αυταπάρνησης. Μαζί, στην ίδια κοινωνία, στην ίδια ζωή, μερικές φορές και στους ίδιους ανθρώπους, θέλοντας να πουν πως συνυπάρχουμε σε μια συνεχή αντίφαση. Συνυπάρχουμε σε μία καταστροφή.

Καταστρέφοντας το περιβάλλον (στο όνομα μιας ιεράρχησης αξιών, όπου το πόσα βγάζεις είναι πιο ισχυρό από το πως και γιατί ζεις) και απελευθερώνοντας αφρόνως από τον ασκό που μας εμπιστεύτηκε ο Αίολος τον άνεμο, καταιγίδες, καύσωνες, πλημμύρες, τόσο που να μη ρωτάμε το αν αλλά το πότε θα μας ξαναβρεί το κακό.

Ολα αυτά είναι σωστά αλλά η διάχυση των ευθυνών είναι πολλές φορές παγίδα, έτσι ποτέ δεν θα βρούμε τις λύσεις, ούτε καν θα τις αναζητήσουμε, είναι πιο βολικό να περιμένεις τον σωτήρα.

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται ειδική αναφορά στον Δήμο Μαραθώνα. Ο συγκεκριμένος Δήμος είναι διαλυμένος τέσσερα χρόνια τώρα, ο συγκεκριμένος δήμαρχος είναι άφαντος επίσης τέσσερα χρόνια, η απαίτηση για παραίτησή του αν δεν είναι μία επιχείρηση πολιτικής προστασίας και διάσωσης των συμβούλων που μέχρι σήμερα τον στήριζαν θα μπορούσε να είναι και μια πράξη κάθαρσης. Φυσικά τίποτα τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει.

Αυτό που έχει την μεγαλύτερη σημασία είναι η έμπρακτη στήριξη των πληγέντων, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό.

Μετά έχουμε καιρό, αρκεί να μην το σπαταλήσουμε προετοιμάζοντας το ίδιο λάθος με άλλα πρόσωπα.






Όροι χρήσης
Διαφημίσεις
Ταυτότητα
Επικοινωνία
Μέλη
Τηλέφωνο επικοινωνίας
6977232183

Αριθμός Μητρώου Online Media: 13444
www.dimotisnews.gr © 2019 All rights reserved