«Τα τελευταία χρόνια όλη μας η καθημερινότητα έχει επηρεαστεί σημαντικά από γεγονότα αιφνίδια, βίαια που αφαιρούν τον οποιονδήποτε έλεγχο θεωρούσαμε ότι είχαμε στην ζωή και τις αποφάσεις μας. Ο εγκλεισμός των ανθρώπων κατά την πρώτη φάση του κορωνοϊού και η απότομη διακοπή της εργασιακής, σχολικής, κοινωνικής ζωής άφησε τους ανθρώπους αρχικά με ένα αίσθημα έκπληξης και φόβου και στην συνέχεια κούρασης και απελπισίας.
Τα γεγονότα αυτά ακολούθησαν πόλεμοι και επιθέσεις σε άλλες χώρες, τα οποία επηρεάζουν και την εγχώρια καθημερινότητα, αύξηση των τιμών σε βασικά προϊόντα αναγκαία για την ζωή μας, άγχος για την καθημερινή επιβίωση.
Όλα αυτά συμβαίνουν σε μία κοινωνική συγκυρία που τα πρότυπα αλλάζουν, η βία είναι παρούσα σε όλους τους τομείς της ζωής. Το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίκτυα, παρουσιάζουν και συχνά προάγουν πρότυπα που μόνο τους σκοπό έχουν το χρηματικό κέρδος και την προβολή με όποιο κόστος. Καθημερινά σχεδόν υπάρχει μία νέα γυναικοκτονία ή ένα ακόμα έγκλημα βίαιο που αναφέρεται στις ειδήσεις χωρίς πια να προκαλεί εντύπωση.
Ακόμα και οι συναναστροφές μεταξύ μας γίνονται όλο και πιο βίαιες, στον δρόμο, στην δουλειά, στο σπίτι, στο σχολείο, η υπομονή και η ανοχή έχει μειωθεί αν όχι εξαφανιστεί και η επιθετικότητα, οι καυγάδες και οι φωνές κυριαρχούν. Οι σκέψεις, οι ιδέες και οι απόψεις σε παγκόσμιο επίπεδο γίνονται όλο και πιο συντηρητικές στην ουσία τους, παρά το γεγονός ότι η κοινωνική μόδα επιτάσσει συμπερίληψη, και κοινωνική ένταξη.
Σε αυτή λοιπόν την συνθήκη καλείται σήμερα ένας άνθρωπος να ζήσει, να δουλέψει, να μεγαλώσει τα παιδιά του, ακόμα και να οδηγήσει. Η σκέψη είναι συνεχώς απασχολημένη με προβλήματα, η προσοχή είναι συνεπακόλουθα διαταραγμένη και φυσικά η ανοχή και η αντοχή ελάχιστη».