×
AΡΧΙΚΗ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΠΙΤΙ-ΚΗΠΟΣ ΥΓΕΙΑ LIFESTYLE ΤΑΞΙΔΙΑ ΕΞΟΔΟΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΟ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ OΔΗΓΟΣ ΑΓΟΡΑΣ ΨΙΘΥΡΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΡΘΡΩΝ
H ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies.
Εφόσον πλοηγήστε σε αυτήν και χρησιμοποιείτε τις υπηρεσίες μας συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Το κατάλαβα
Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2019
7:37 πμ - 6:43 μμ



ΨΙΘΥΡΟΙ - Ελλάδα
Το Μάτι που δάκρυσε!
Διαβάστηκε 1377 φορές

13-08-2018
Από τo Dimotisnews


Αγαπητοί συμπατριώτες,

Είμαι ένας νέος είκοσι τεσσάρων ετών που παρακολούθησε όπως όλοι οι Έλληνες την καταστροφή που βιώσατε χωρίς να περιμένει την τόσο μεγάλη έκταση της τραγωδίας λόγω της γενικότερης ανικανότητας που κυριαρχεί στον τόπο αρκετές δεκαετίες τώρα. Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν παρότι ορισμένοι επιχειρούν να μας καβουρντίζουν τη σκέψη για να μην σκεφτόμαστε.
Θέλω να σας δηλώσω με παρρησία και να σας διαβεβαιώσω ότι ο προβληματισμός και η ανησυχία τής νεανικής σκέψης βρίσκεται και μαζί σας.
Σας αποστέλλω κάποιους στίχους που προσπάθησα να βρω το κουράγιο παγώνοντας για λίγο τα δάκρυά μου και να περισυλλέξω μέσα από τα αποκαΐδια των σύγχρονων καιρών μας.
Ένα ποίημα - κραυγή αγωνίας που δημοσίευσα και αφιέρωσα δημόσια… ελπίζω προς γνώσιν και συμμόφωσιν.
Αυτές τις μέρες σας βάλαμε όλοι στα σπίτια μας, άλλοι πρακτικά και άλλοι νοερά. Όπως επίσης, αυτές τις μέρες σάς επισκέφτηκαν από όλοι την πολιτική ηγεσία και όλον τον κομματικό κόσμο εκπρόσωποι να σας συλλυπηθούν και να σας συνδράμουν αυτοδιαφημιζόμενοι. Μην δεχθείτε τα δάκρυά τους… οι καταστάσεις αλλάζουν μόνον όταν τις αλλάζουμε εμείς.
Ο Σοφοκλής μάς δίδαξε στην «Αντιγόνη» ότι όσο θα υπάρχουν «Κρέοντες» να εκδίδουν άφρονα διατάγματα και να παραβιάζουν τα ιερότερα δικαιώματα των ανθρώπων, είναι ανάγκη να υπάρχουν «Αντιγόνες» για ν’ αντιστέκονται με αλύγιστο φρόνημα και αταλάντευτη αποφασιστικότητα στην ανεξέλεγκτη θέληση των ισχυρών.
Θέλω ως νέος αυτής της χώρας που παλεύει καθημερινώς με “εμπρηστές” που δεν όρισε αυτός να πάρετε κουράγιο, να σηκωθείτε και να προχωρήσετε πιο αποφασιστικά και δυναμικά! 
Πρέπει να σηκωθείτε! 
Το οφείλετε στα παιδιά σας!
Το χρωστάτε σ’ όλους εμάς!
Φτάνει πια το πένθος σ’ αυτήν την χώρα!

Καλή Παναγιά σ’ όλους!

Λοκρίδα, Λιβανάτες, 13-8-2018
Βασίλειος Κων. Δούρος 


Το Μάτι που δάκρυσε!

Ο ήλιος σήμερα δεν ξημέρωσε καλά.
Είναι περίεργα πράγματα αυτά καλοκαίρι μήνα. 
Όλοι αγωνιούν!
Αγωνιά κι ο ήλιος!
Φωνές πολλές!
Ποικίλες! 
Τα παιδιά ουρλιάζουν σωπαίνοντας…
«-Μπαμπά…  Μαμά… 
 - Γιαγιά... Παππού...»

Ο ήλιος καίει. Κάνει ζέστη...
Ο τζίτζικας έχει πιάσει από νωρίς ρυθμό, αλλά η κιθάρα του σήμερα ξεκούρδιστα κλαίει!
Ούτε αυτός δεν μπορεί να εξηγήσει!
Τα πουλιά πετούν αμέριμνα. 
Θέλουν να πιστέψουν πως θα είναι μια κανονική μέρα.
Η γειτονιά ξύπνησε νωρίς σήμερα για να πιάσει τους χθεσινούς ρυθμούς της.
Κάπου πείθεσαι!
 
Και περπατάς - περπατάς αμέριμνος. 

Βλέπεις τη γάτα με τα γατάκια της. 
Το σκύλο λαχανιασμένο.
Τις χελώνες να τρέχουν έντονα. 
Τους λαγούς να μην φοβούνται και να μην τρέχουν. 
Τρέχουν όμως άνθρωποι με ανθρώπους στην πλάτη. 
Ξαφνικά... πολλοί εσταυρωμένοι στους δρόμους τριγυρνάνε. 
Μα... οι εσταυρωμένοι τι δουλειά έχουν εδώ μες το κατακαλόκαιρο. 
Οι εσταυρωμένοι έχουν θέση στους Γολγοθάδες. 
Εκεί που η γη κλαίει μαζί τους και δεν φυτρώνει μήτε ρίγανη 
παρά τα ποτισμένα δάκρυα. 
Εκεί... Έχουν δουλειά οι εσταυρωμένοι.

Εδώ η γη είναι ο τόπος του Θεού!
 
Τι γίνεται; 

Πολλοί εσταυρωμένοι στους δρόμους τριγυρνάνε. 
Γέμισε ο δρόμος εσταυρωμένους.
Αρχίζω, τρέχω κι εγώ. 
Πιο πέρα κάθονται σκεπτικοί ο Ματθαίος, ο Μάρκος, ο Λουκάς, ο Ιωάννης κι άλλοι πολλοί που δεν γνωρίζω...

Τους ρωτώ τι γίνεται...
Δεν αποκρίνονται. 
Αναρωτιούνται μάλλον τι έφταιξε, τι φταίει, τι θα φταίξει.

Ένα κουκουνάρι πήρε την απόφαση. 
Έφερε το μήνυμα πετώντας:
«Όχι, αυτή η μέρα δεν θα είναι η ίδια.»

Ένα πουλί ξεψύχησε ρωτώντας τι ώρα έκανε το τελευταίο δρομολόγιο. 

Κοιτώ το ρολόι μου. 
Ο χρόνος δεν κυλά.
Πάγωσε.
Και το ημερολόγιο κάηκε δείχνοντας 24 Ιουλίου 2018.

Από έναν τόπο…
 όπου το τοπίο είναι σταχτωμένο 
με τις στάχτες να έχουν παρόμοια μυρωδιά και εγκατάλειψη, 
αλλά που ο ήλιος επιμένει να ανατέλλει.
Προσωπικά…
δεν ξέρω πώς είναι να βγαίνεις μέσα από τις φλόγες φυσικής πυρκαγιάς. 
Πιστεύω όμως, ότι γνωρίζω, ως νέος, 
πώς είναι να αναγεννάσαι μέσα από στάχτες που άλλοι δημιούργησαν.
Θέλω να πιστεύω…

26-7-2018,
Βασίλειος Κων. Δούρος

«Αφιερωμένο…
Σ’ όλους αυτούς που «κάηκαν», «καίγονται», «θα καούν»!
Σ’ όλους αυτούς που αμετανόητοι από τα εγκαύματά τους συνεχίζουν να δίνουν αναπτήρες σε εμπρηστές που το μόνο που ξέρουν να κάνουν μέσα στην ανικανότητά τους είναι να καίνε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τα όνειρα ανθρώπων που θέλουν να ζήσουν μέσα σ’ αυτά.
Ειδικά αφιερωμένο στους πατεράδες που έχασαν τα παιδιά τους, όπως αυτός που πήγε στην εκκλησία ημέρα τής Αγίας Παρασκευής για να ακυρώσει την ημερομηνία βάπτισης του παιδιού του και να προσευχηθεί για τη σύζυγό του που νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο, ανάβοντας ένα κερί και «αναβάλλοντας» τα όνειρά του για ένα αύριο που δεν θα ‘ρθει ποτέ.
Ειδικά αφιερωμένο σ’ όλες αυτές τις μαμάδες που πήρανε τα παιδιά τους αγκαλιά είτε φυσικά είτε νοερά και πήγανε ένα ταξίδι σε τόπους που δεν υπάρχει πόνος…
Ειδικά αφιερωμένο σ’ όλες αυτές τις αγκαλιές που προσπάθησαν να δροσίσουν η μία την άλλη σε μία ατμόσφαιρα αποπνικτική που μυρίζει καμένη στάχτη και δεν υπάρχει περιθώριο ελπίδας. Όπως αυτή η αγκαλιά τού παππού και τής γιαγιάς με τα δίδυμα εγγόνια τους.
Ειδικά αφιερωμένο σ’ αυτήν την Κυρία (με -Κ- κεφαλαίο) που αφού κατόρθωσε να σώσει τα εγγόνια της με τη συνοδεία τής γυναίκας που τα πρόσεχε συμβουλεύοντας να μην κοιτάξουν πίσω, γύρισε, κάθισε δίπλα στον κατάκοιτο γέρο άνδρα της και κάηκαν μαζί με σφιγμένα χέρια. Όπως γράφτηκε κάπου, προσκυνώ τη μνήμη σου! Κι αποκτώ ελπίδα ξανά για τον «άνθρωπο», για την αγάπη!
Ως πότε θα καίγεται αυτός ο τόπος;»








ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΤΕΛ

Διαβάστε επίσης
 
Ελλάδα - ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ
Ο Νεκτάριος Καλαντζής στα Τρίκαλα στο...
 
Ελλάδα - LIFESTYLE
Αθανάσιος Μαρτίνος: Αμισθί οι υπηρεσίες μου...
 
Ελλάδα - ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ
Χρυσός και στο Σχηματάρι ο Λουκάς...
 
Ελλάδα - ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Δεύτερη ευκαιρία στους αγρότες για τη...





H ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies.
Εφόσον πλοηγήστε σε αυτήν και χρησιμοποιείτε τις υπηρεσίες μας συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Το κατάλαβα
Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2019
7:37 πμ - 6:43 μμ

ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΤΕΛ

ΨΙΘΥΡΟΙ - Ελλάδα
Το Μάτι που δάκρυσε!
Διαβάστηκε 1377 φορές

13-08-2018
Από τo Dimotisnews
Αγαπητοί συμπατριώτες,

Είμαι ένας νέος είκοσι τεσσάρων ετών που παρακολούθησε όπως όλοι οι Έλληνες την καταστροφή που βιώσατε χωρίς να περιμένει την τόσο μεγάλη έκταση της τραγωδίας λόγω της γενικότερης ανικανότητας που κυριαρχεί στον τόπο αρκετές δεκαετίες τώρα. Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν παρότι ορισμένοι επιχειρούν να μας καβουρντίζουν τη σκέψη για να μην σκεφτόμαστε.
Θέλω να σας δηλώσω με παρρησία και να σας διαβεβαιώσω ότι ο προβληματισμός και η ανησυχία τής νεανικής σκέψης βρίσκεται και μαζί σας.
Σας αποστέλλω κάποιους στίχους που προσπάθησα να βρω το κουράγιο παγώνοντας για λίγο τα δάκρυά μου και να περισυλλέξω μέσα από τα αποκαΐδια των σύγχρονων καιρών μας.
Ένα ποίημα - κραυγή αγωνίας που δημοσίευσα και αφιέρωσα δημόσια… ελπίζω προς γνώσιν και συμμόφωσιν.
Αυτές τις μέρες σας βάλαμε όλοι στα σπίτια μας, άλλοι πρακτικά και άλλοι νοερά. Όπως επίσης, αυτές τις μέρες σάς επισκέφτηκαν από όλοι την πολιτική ηγεσία και όλον τον κομματικό κόσμο εκπρόσωποι να σας συλλυπηθούν και να σας συνδράμουν αυτοδιαφημιζόμενοι. Μην δεχθείτε τα δάκρυά τους… οι καταστάσεις αλλάζουν μόνον όταν τις αλλάζουμε εμείς.
Ο Σοφοκλής μάς δίδαξε στην «Αντιγόνη» ότι όσο θα υπάρχουν «Κρέοντες» να εκδίδουν άφρονα διατάγματα και να παραβιάζουν τα ιερότερα δικαιώματα των ανθρώπων, είναι ανάγκη να υπάρχουν «Αντιγόνες» για ν’ αντιστέκονται με αλύγιστο φρόνημα και αταλάντευτη αποφασιστικότητα στην ανεξέλεγκτη θέληση των ισχυρών.
Θέλω ως νέος αυτής της χώρας που παλεύει καθημερινώς με “εμπρηστές” που δεν όρισε αυτός να πάρετε κουράγιο, να σηκωθείτε και να προχωρήσετε πιο αποφασιστικά και δυναμικά! 
Πρέπει να σηκωθείτε! 
Το οφείλετε στα παιδιά σας!
Το χρωστάτε σ’ όλους εμάς!
Φτάνει πια το πένθος σ’ αυτήν την χώρα!

Καλή Παναγιά σ’ όλους!

Λοκρίδα, Λιβανάτες, 13-8-2018
Βασίλειος Κων. Δούρος 


Το Μάτι που δάκρυσε!

Ο ήλιος σήμερα δεν ξημέρωσε καλά.
Είναι περίεργα πράγματα αυτά καλοκαίρι μήνα. 
Όλοι αγωνιούν!
Αγωνιά κι ο ήλιος!
Φωνές πολλές!
Ποικίλες! 
Τα παιδιά ουρλιάζουν σωπαίνοντας…
«-Μπαμπά…  Μαμά… 
 - Γιαγιά... Παππού...»

Ο ήλιος καίει. Κάνει ζέστη...
Ο τζίτζικας έχει πιάσει από νωρίς ρυθμό, αλλά η κιθάρα του σήμερα ξεκούρδιστα κλαίει!
Ούτε αυτός δεν μπορεί να εξηγήσει!
Τα πουλιά πετούν αμέριμνα. 
Θέλουν να πιστέψουν πως θα είναι μια κανονική μέρα.
Η γειτονιά ξύπνησε νωρίς σήμερα για να πιάσει τους χθεσινούς ρυθμούς της.
Κάπου πείθεσαι!
 
Και περπατάς - περπατάς αμέριμνος. 

Βλέπεις τη γάτα με τα γατάκια της. 
Το σκύλο λαχανιασμένο.
Τις χελώνες να τρέχουν έντονα. 
Τους λαγούς να μην φοβούνται και να μην τρέχουν. 
Τρέχουν όμως άνθρωποι με ανθρώπους στην πλάτη. 
Ξαφνικά... πολλοί εσταυρωμένοι στους δρόμους τριγυρνάνε. 
Μα... οι εσταυρωμένοι τι δουλειά έχουν εδώ μες το κατακαλόκαιρο. 
Οι εσταυρωμένοι έχουν θέση στους Γολγοθάδες. 
Εκεί που η γη κλαίει μαζί τους και δεν φυτρώνει μήτε ρίγανη 
παρά τα ποτισμένα δάκρυα. 
Εκεί... Έχουν δουλειά οι εσταυρωμένοι.

Εδώ η γη είναι ο τόπος του Θεού!
 
Τι γίνεται; 

Πολλοί εσταυρωμένοι στους δρόμους τριγυρνάνε. 
Γέμισε ο δρόμος εσταυρωμένους.
Αρχίζω, τρέχω κι εγώ. 
Πιο πέρα κάθονται σκεπτικοί ο Ματθαίος, ο Μάρκος, ο Λουκάς, ο Ιωάννης κι άλλοι πολλοί που δεν γνωρίζω...

Τους ρωτώ τι γίνεται...
Δεν αποκρίνονται. 
Αναρωτιούνται μάλλον τι έφταιξε, τι φταίει, τι θα φταίξει.

Ένα κουκουνάρι πήρε την απόφαση. 
Έφερε το μήνυμα πετώντας:
«Όχι, αυτή η μέρα δεν θα είναι η ίδια.»

Ένα πουλί ξεψύχησε ρωτώντας τι ώρα έκανε το τελευταίο δρομολόγιο. 

Κοιτώ το ρολόι μου. 
Ο χρόνος δεν κυλά.
Πάγωσε.
Και το ημερολόγιο κάηκε δείχνοντας 24 Ιουλίου 2018.

Από έναν τόπο…
 όπου το τοπίο είναι σταχτωμένο 
με τις στάχτες να έχουν παρόμοια μυρωδιά και εγκατάλειψη, 
αλλά που ο ήλιος επιμένει να ανατέλλει.
Προσωπικά…
δεν ξέρω πώς είναι να βγαίνεις μέσα από τις φλόγες φυσικής πυρκαγιάς. 
Πιστεύω όμως, ότι γνωρίζω, ως νέος, 
πώς είναι να αναγεννάσαι μέσα από στάχτες που άλλοι δημιούργησαν.
Θέλω να πιστεύω…

26-7-2018,
Βασίλειος Κων. Δούρος

«Αφιερωμένο…
Σ’ όλους αυτούς που «κάηκαν», «καίγονται», «θα καούν»!
Σ’ όλους αυτούς που αμετανόητοι από τα εγκαύματά τους συνεχίζουν να δίνουν αναπτήρες σε εμπρηστές που το μόνο που ξέρουν να κάνουν μέσα στην ανικανότητά τους είναι να καίνε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τα όνειρα ανθρώπων που θέλουν να ζήσουν μέσα σ’ αυτά.
Ειδικά αφιερωμένο στους πατεράδες που έχασαν τα παιδιά τους, όπως αυτός που πήγε στην εκκλησία ημέρα τής Αγίας Παρασκευής για να ακυρώσει την ημερομηνία βάπτισης του παιδιού του και να προσευχηθεί για τη σύζυγό του που νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο, ανάβοντας ένα κερί και «αναβάλλοντας» τα όνειρά του για ένα αύριο που δεν θα ‘ρθει ποτέ.
Ειδικά αφιερωμένο σ’ όλες αυτές τις μαμάδες που πήρανε τα παιδιά τους αγκαλιά είτε φυσικά είτε νοερά και πήγανε ένα ταξίδι σε τόπους που δεν υπάρχει πόνος…
Ειδικά αφιερωμένο σ’ όλες αυτές τις αγκαλιές που προσπάθησαν να δροσίσουν η μία την άλλη σε μία ατμόσφαιρα αποπνικτική που μυρίζει καμένη στάχτη και δεν υπάρχει περιθώριο ελπίδας. Όπως αυτή η αγκαλιά τού παππού και τής γιαγιάς με τα δίδυμα εγγόνια τους.
Ειδικά αφιερωμένο σ’ αυτήν την Κυρία (με -Κ- κεφαλαίο) που αφού κατόρθωσε να σώσει τα εγγόνια της με τη συνοδεία τής γυναίκας που τα πρόσεχε συμβουλεύοντας να μην κοιτάξουν πίσω, γύρισε, κάθισε δίπλα στον κατάκοιτο γέρο άνδρα της και κάηκαν μαζί με σφιγμένα χέρια. Όπως γράφτηκε κάπου, προσκυνώ τη μνήμη σου! Κι αποκτώ ελπίδα ξανά για τον «άνθρωπο», για την αγάπη!
Ως πότε θα καίγεται αυτός ο τόπος;»





Όροι χρήσης
Διαφημίσεις
Ταυτότητα
Επικοινωνία
Μέλη
Τηλέφωνο επικοινωνίας
6977232183

Αριθμός Μητρώου Online Media: 13444
www.dimotisnews.gr © 2019 All rights reserved