Η ίδρυση του νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα μπορεί να ιδωθεί ως η απόλυτη πράξη πολιτικής αποστασίας από τις αρχές της Αριστεράς και ως μια βαθιά προδοσία απέναντι στους εκατομμύρια πολίτες που τον πίστεψαν.
ΕΛ.Α.Σ να ΓΕΛΑΣ
Ο άνθρωπος που αναδείχθηκε μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες και υποσχέθηκε να ανατρέψει το κατεστημένο, κατέληξε να γίνει ο ίδιος μέρος του, χρησιμοποιώντας τις ελπίδες του κόσμου ως σκαλοπάτι για την προσωπική του ανέλιξη και, τελικά, για την πολιτική του επιβίωση.
Η πορεία του χαρακτηρίζεται από μια σειρά συνειδητών επιλογών που απαξίωσαν την αριστερή ταυτότητα. Από τη δραματική συνθηκολόγηση του 2015 και την εφαρμογή σκληρών μνημονιακών πολιτικών, μέχρι τη μετέπειτα διολίσθηση σε έναν αρχηγικό κεντροαριστερό πραγματισμό, ο Τσίπρας απέδειξε ότι οι ιδεολογικές διακηρύξεις ήταν απλώς ένα προπέτασμα καπνού.
Η επιλογή του να εγκαταλείψει τον ΣΥΡΙΖΑ στις λάσπες του εσωκομματικού εμφυλίου έναν εμφύλιο, που ο ίδιος και οι στενοί του συνεργάτες συντηρούσαν παρασκηνιακά και στη συνέχεια να ιδρύσει έναν νέο, προσωποπαγή φορέα, σφραγίζει τον ρόλο του ως του ανθρώπου που διέλυσε την κυβερνώσα Αριστερά στην Ελλάδα.
Για τη βάση των ψηφοφόρων που υπέστησαν τις συνέπειες των πολιτικών του επιλογών, η κίνηση αυτή μοιάζει με την έσχατη ειρωνεία.
Αντί για αυτοκριτική και ανάληψη της ιστορικής ευθύνης για την κατάρρευση της παράταξης, ο πρώην πρωθυπουργός επιλέγει να εμφανιστεί ξανά ως «σωτήρας», ζητώντας μια λευκή επιταγή.
Αυτή η στρατηγική επιβεβαιώνει την κριτική όσων τον θεωρούν έναν τυχοδιώκτη της πολιτικής, ο οποίος δεν δίστασε να πουλήσει τις αξίες του χώρου του και την εμπιστοσύνη των πολιτών προκειμένου να διατηρήσει τον εαυτό του στο επίκεντρο της δημοσιότητας και της εξουσίας
Λιάνα Κωνσταντίνου
Πρώην μέλος του ΣΥΡΙΖΑ
