Με γεωμετρική πρόοδο πολλαπλασιάζονται το τελευταίο διάστημα οι δημόσιες καταγγελίες και οι φωνές απόγνωσης των συνδημοτών μας μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Η έκρηξη αυτή της αγανάκτησης δεν είναι τυχαία· αντανακλά τα προβλήματα του Δήμου μας που γιγαντώνονται. Σίγουρα τα social είναι η αφετηρία για να αναδειχθεί ένα πρόβλημα.
- Της ΣΟΦΙΑΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΧΑΜΗΛΟΘΩΡΗ, Δημοτική Σύμβουλος της Παράταξης «ΕΜΕΙΣ ΜΑΡΑΘΩΝΑΣ»
Όμως, ένα post δίνει τελικά λύσεις; Η δημοτική αρχή οχυρώνεται πίσω από την ψηφιακή απόσταση και προσπερνά ή κάνει πως δεν βλέπει τις αναρτήσεις.
Ακόμα και όταν εμείς ως δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης φέρνουμε τα θέματα στο Δημοτικό Συμβούλιο, η Διοίκηση επιστρατεύει πλήθος διαδικαστικών τεχνασμάτων, ώστε να τα υποβαθμίσει ή ακόμα και να τα αποσιωπήσει.
Πόσες φορές έχουμε δει δημότες να προσέρχονται στο δημοτικό συμβούλιο και κυριολεκτικά να εκλιπαρούν για να τους επιτραπεί να μιλήσουν; Η διοίκηση όμως τους αρνείται τον λόγο, ενίοτε πατώντας στο τυπικό του κανονισμού και ενίοτε, αναίτια, αποτινάσσοντας από πάνω της κάθε ευθύνη.
Πόσες φορές επίσης ακούσαμε τους Διοικούντες να αμφισβητούν δημότες και συλλόγους ως προς το τι ειπώθηκε και να τους κατηγορούν ότι λένε ψέμματα ή δεν κατάλαβαν καλά;
Υπάρχει όμως ένας τρόπος που δεν μπορούν να τον αγνοήσουν: Η ευρεία ενεργοποίηση του άρθρου 8 παρ. 5 του Κανονισμού Λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου.
Ο νόμος ορίζει ότι με γραπτή αίτηση, 25 κάτοικοι ή δημότες δύνανται να φέρουν προς συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο, θέμα που άπτεται της αρμοδιότητάς του και ο Πρόεδρος υποχρεούται να το εισάγει στην επόμενη τακτική συνεδρίαση. Αν η διοίκηση αρνηθεί ή το παρακάμψει, πλέον δεν επικαλείται το τυπικό, αλλά παρανομεί και υπέχει πειθαρχικές ευθύνες.
Με αυτόν τον τρόπο, όλο το σώμα -τόσο η δημοτική αρχή όσο και η αντιπολίτευση- έρχονται θεσμικά προ των ευθυνών τους. Η Διοίκηση αναγκάζεται να κοιτάξει τους πολίτες στα μάτια και να απαντήσει δημόσια ενώπιον όλων. Έχει αποδειχθεί άλλωστε στην πράξη, ότι η φυσική παρουσία του κόσμου είναι αυτή που πραγματικά φέρνει τη διοίκηση σε δύσκολη θέση και τη ζορίζει.
Το Δημοτικό Συμβούλιο προσφέρει τη θεσμική μνήμη που λείπει από παντού. Στις κοινωνικές εκδηλώσεις, στις συναντήσεις, οι διοικούντες λένε απλώς αυτά που θέλει να ακούσει ο κόσμος. Μοιράζουν εύκολες υποσχέσεις, ίσα για να καθησυχάσουν τους παρευρισκόμενους και να δείξουν ότι δήθεν ενδιαφέρονται. Αυτά τα λόγια ξεχνιούνται την επόμενη μέρα.
Αντίθετα, στην αίθουσα του συμβουλίου, οι δεσμεύσεις γίνονται σε ανοιχτή ακρόαση και καταγράφονται επίσημα στα πρακτικά. Είναι το μόνο πραγματικό εργαλείο ελέγχου των πολιτών που προσφέρει αποδείξεις για τις απαντήσεις που έλαβαν.
Το Δημοτικό Συμβούλιο όμως είναι όργανο διοίκησης που λαμβάνει αποφάσεις, και για να έχει αποτέλεσμα η πρωτοβουλία των 25 δημοτών, η αίτηση πρέπει να περιλαμβάνει: περιγραφή ιστορικού και πραγματικών περιστατικών, εισήγηση και τεκμηρίωση του προβλήματος/θέματος, συγκεκριμένες προτάσεις -τι ακριβώς καλείται να ψηφίσει το Σώμα.
Πρόκειται για μια διαδικασία που έχω επισημάνει επανειλημμένα και η ίδια μέσα και έξω από την αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, ώστε να καταστεί γνωστή. Και δεν αφορά μόνο επίλυση προβλημάτων, αλλά και εν γένει κατάθεση προτάσεων και λήψη αποφάσεων για κάθε τομέα που αφορά τον τόπο μας.
Επιβάλλεται πια να αξιοποιηθεί στην πράξη από τους ίδιους τους δημότες και κατοίκους.
Όλοι μαζί μπορούμε πιο ηχηρά να αναδείξουμε τα προβλήματα και κυρίως να συνδιαμορφώσουμε τις αποφάσεις που ορίζουν τη ζωή μας.
