Η επέτειος της εθνικής τραγωδίας στο Μάτι, με τους 104 νεκρούς, τους αταυτοποίητους νεκρούς και τους δεκάδες εγκαυματίες, δεν αποτελεί μια τυπική μέρα μνήμης. Οφείλει να είναι η αποκάλυψη της διαχρονικής κρατικής έλλειψης υποδομών πυρασφάλειας και πυροπροστασίας .Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη: Πολλές περιοχές στον Δήμο μας παραμένουν σαν το Μάτι, χωρίς επαρκή προστασία, σχέδια διαφυγής και αναγκαία έργα υποδομής.
Η δικαιοσύνη εξαντλήθηκε στην τιμωρία μόνο υπηρεσιακών παραγόντων. Οι πολιτικά υπεύθυνοι έμειναν στο απυρόβλητο, στηρίζοντας τις πολιτικές που υπολογίζουν τις ανθρώπινες ζωές ως κόστος.
Το μαρτύριο των πληγέντων συνεχίζεται στα δικαστήρια, καθώς οι αποζημιώσεις των θυμάτων βρίσκονται ακόμα στα εφετεία, με ευθύνη του κράτους, της περιφέρειας και του Δήμου που συντηρούν τη δικαστική ομηρία.
Η τραγωδία στο Μάτι δεν ήταν ένα απλό «παιχνίδι της κακιάς στιγμής». Ήταν το προδιαγεγραμμένο έγκλημα ενός κράτους που υποχρηματοδοτεί την πρόληψη και την προστασία του λαού για να μην επιβαρύνεται ο προϋπολογισμός.
Την ίδια ώρα, η εκάστοτε κυβερνητική πολιτική κατευθύνει έναν πακτωλό χρημάτων του προϋπολογισμού για την πολεμική οικονομία και για έργα βιτρίνας προς όφελος των κατασκευαστικών εταιρειών, αντί για τη δημιουργία ουσιαστικών υποδομών ασφάλειας.
Η ελάχιστη τιμή στη μνήμη των θυμάτων αποδίδεται με τον διαρκή και ανειρήνευτο αγώνα για μια κοινωνία που θα εξαλείψει τη ΣΧΕΣΗ ΚΟΣΤΟΥΣ-ΚΕΡΔΟΥΣ με τις ανθρώπινες ζωές.
Καλούμε τον λαό του Μαραθώνα να παλέψουμε μαζί για ουσιαστική πυροπροστασία, στελέχωση των υπηρεσιών και έργα που θα προστατεύουν τη ζωή και τις περιουσίες μας.
