Αφήνουν έναν τρόπο να βλέπεις τα πράγματα, ένα μέτρο για το πώς πρέπει να στέκεσαι απέναντι στον εαυτό σου, τους γύρω σου και τα μεγάλα προβλήματα της ζωής.
Η Φώφη Γεννηματά ήταν και είναι ένας τέτοιος άνθρωπος.
Θυμάμαι όλα όσα έμαθα δίπλα της και θυμάμαι πολύ περισσότερο την πολιτική πράξη ως προσωπικό βίωμα, ως στάση ζωής.
Για αυτό και στα δύσκολα πολλές φορές το μυαλό μου μοιραία συναντιέται με την δική της εικόνα.
Συναντιέται κάθε φορά που σκέφτομαι την αμετακίνητη πίστη της στους ανθρώπους, την βαθιά της πεποίθηση ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα που δεν μας ικανοποιούν αρκεί μόνο να το θέλουμε.
Κάθε φορά που θεωρώ κάτι δεδομένο για τον προοδευτικό χώρο στο δημόσιο διάλογο ανακαλώ στη μνήμη μου την επιμονή της στην πολιτική αυτονομία της παράταξής μας όταν τίποτα δεν έμοιαζε αυτονόητο.
Θυμάμαι ακόμα το θάρρος και την αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετώπιζε τις δυσκολίες χωρίς μεγάλα λόγια αλλά με μεγάλες πράξεις.
Όπως δεν μπορώ να ξεχάσω ποτέ την εμπιστοσύνη που έδειξε σε εμάς τους νεότερους, δίνοντάς μας το χώρο, το χρόνο και το βήμα για να προσπαθήσουμε, να αναλάβουμε ευθύνες, να κάνουμε τα δικά μας λάθη αλλά και να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι για να ανέβουμε «λίγο ψηλότερα».
Κι όλα αυτά γιατί η Φώφη δεν αντιμετώπισε την πολιτική ως μια διαδρομή προσωπικής ή οικογενειακής επιβεβαίωσης.
Την αντιμετώπισε ως προσωπική της ευθύνη, ως τρόπο ζωής, ως καθημερινότητα.
Έτσι σε μια εποχή που συχνά μπερδεύουμε την πολιτική με την επικοινωνία, η δική της παρουσία όσο και η απουσία της, μας επισημαίνει ότι στο τέλος της ημέρας όποια κι αν είναι η ερώτηση, η απάντηση ήταν και είναι ο άνθρωπος. Είναι η αγωνία του, η αξιοπρέπειά του, η ανάγκη του να αισθάνεται ότι ακούγεται η φωνή του.
Είναι η πολιτική με φιλότιμο, αξιοπρέπεια, ηθική και ανθρωπιά.
Για αυτό και 5 χρόνια μετά, η απουσία της Φώφης είναι μια δοκιμασία για όλους μας.
Όμως η μνήμη της δεν είναι μόνο όμορφες αναμνήσεις και στιγμές συγκίνησης. Είναι και μια διαρκής υπενθύμιση της ευθύνης μας να κρατήσουμε ζωντανές τις αξίες για τις οποίες αγωνίστηκε.
Γιατί πολύ απλά η Φώφη Γεννηματά μας λείπει και θα συνεχίσει να μας λείπει.
Όσα μας έμαθε όμως για τον δημόσιο διάλογο, για την αξιοπρέπεια και για τη δύναμη του ανθρώπου, είναι εδώ.
Και έχουμε χρέος να τα κρατήσουμε ζωντανά.
Για αυτό και δεν έχει σημασία να στεκόμαστε στο «πόσο» άδικα, στο «πώς» και στο «γιατί» έφυγε από κοντά μας.
Σημασία έχει να θυμόμαστε πώς έζησε.
Αντιμέτωπη με τα μεγάλα προβλήματα της ζωής, που είναι κοινά για όλους μας.
Όχι με φόβο, αλλά με θάρρος.
Με Φως. Με Αξιοπρέπεια. Με Γενναιότητα και Περηφάνια.
Μανώλης Χριστοδουλάκης
Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Ανατολικής Αττικής
