Ο πολύπαθος Νέος Βουτζάς έχει ανάγκη από ενεργούς πολίτες με αίσθηση μέτρου, από θεσμούς, που λειτουργούν με διαφάνεια και λογοδοσία. Για εμάς είναι τρόπος ζωής, κομμάτι της καθημερινότητάς μας και της ταυτότητάς μας, όχι απλώς ένας τόπος κατοικίας.
Δεν χρειαζόμαστε παράγοντες ούτε διαμεσολαβητές επιρροής, πολύ δε περισσότερο δημαγωγούς, που επενδύουν στη σύγχυση και στην ένταση.
Ο τόπος που αγαπάμε δεν μπορεί να εκλαμβάνεται ως πεδίο ατομικής επιβεβαίωσης, ούτε ως μηχανισμός ελέγχου ανθρώπων και καταστάσεων. Γιατί όταν η δημόσια δράση συγχέεται με την προσωπική ισχύ, η συλλογικότητα υποχωρεί και η εμπιστοσύνη διαβρώνεται. Αυτή άλλωστε είναι η κατεξοχήν παθογένεια κάθε προσωποκεντρικού μοντέλου.
Η κοινότητα δεν αποτελεί ακροατήριο κανενός. Είναι σώμα ζωντανό, με μνήμη, κρίση και δικαίωμα λόγου. Οι αποφάσεις που την αφορούν δεν μπορεί να εκπορεύονται από άδηλες προθέσεις, παρασκηνιακές διεργασίες ή άτυπες συνεννοήσεις με θεσμικούς ή μη παράγοντες.
Η συμμετοχή στα κοινά δεν συνιστά ιδιοκτησιακό δικαίωμα ούτε εργαλείο διαχείρισης της δημόσιας έκφρασης. Αποτελεί ευθύνη που προϋποθέτει λογοδοσία, ουσιαστική διαβούλευση και σεβασμό στην πολυφωνία.
Η δημόσια λειτουργία οφείλει να εκτυλίσσεται στο φως, ενώπιον όλων. Η διαφάνεια δεν είναι παραχώρηση αλλά θεμελιώδης όρος νομιμοποίησης. Η σύγχυση ρόλων και η έλλειψη σαφών ορίων μεταξύ δημόσιας ευθύνης και ιδιωτικών επιδιώξεων υπονομεύουν την εμπιστοσύνη, ακόμη και όταν δεν διατυπώνεται ρητή αμφισβήτηση.
Όταν η συμμετοχή συρρικνώνεται και η διαφωνία στιγματίζεται, δεν ευθύνεται η κοινωνία αλλά το μοντέλο λειτουργίας.
Η αληθινή προσφορά διακρίνεται από σεμνότητα και θεσμική συνέπεια -όχι από την ανάγκη άσκησης επιρροής.
Ο τόπος δεν ανήκει σε όποιον τον διαχειρίζεται, αλλά σε όποιον τον σέβεται.
Με αυτό το μέτρο, όλοι κρινόμαστε.
Λιάνα Κωνσταντίνου
Δημότης Νέου Βουτζά του Δήμου Μαραθώνος
