Το γράφω αυτό με αφορμή όσους επιλέγουν να γράφουν και να σχολιάζουν ανώνυμα.
Στον δημόσιο λόγο η ανωνυμία είναι ένα περίεργο φαινόμενο. Από τη μία, δίνει σε πολλούς την ελευθερία να εκφραστούν. Από την άλλη, συχνά αφαιρεί το πιο βασικό στοιχείο της ανθρώπινης επικοινωνίας: την ευθύνη.
Όταν μιλάς επώνυμα, δεν καταθέτεις απλώς μια γνώμη. Αναλαμβάνεις και το βάρος της. Δείχνει θάρρος να πεις “αυτό πιστεύω” και να σταθείς απέναντι σε όποιον διαφωνεί.
Η ανωνυμία, αντίθετα, πολλές φορές δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι τα λόγια δεν έχουν συνέπειες. Κι έτσι ο διάλογος γίνεται πιο εύκολος, πιο σκληρός και πολλές φορές πιο άδικος.
Τελικά είναι πολύ εύκολο να είσαι “σκληρός” όταν δεν ξέρει κανείς ποιος είσαι.
Ο δημόσιος λόγος όμως δεν είναι απλώς ανταλλαγή φράσεων. Είναι στάση, ευθύνη και θάρρος να στέκεσαι πίσω από τα λόγια σου.
Γιατί τα λόγια αποκτούν πραγματική αξία μόνο όταν έχουν πρόσωπο: το όνομα δεν είναι λεπτομέρεια, είναι ευθύνη.
Σπύρος Παππάς
Πολίτης Μαραθώνα
