Σήμερα είναι η Ημέρα του Εκπαιδευτικού. Και όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πως το να είσαι εκπαιδευτικός δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα. Είναι ένας τρόπος να υπάρχεις μέσα στην κοινωνία.
Είναι ευθύνη. Είναι επιλογή. Είναι καθημερινή κατάθεση ψυχής.
Κάθε πρωί όταν ανοίγει η πόρτα της τάξης δεν μπαίνουμε απλώς για να διδάξουμε ένα μάθημα. Έχουμε απέναντί μας παιδιά με όνειρα, φόβους, ανασφάλειες, δυνατότητες και μια ολόκληρη ζωή μπροστά τους. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις το πραγματικό βάρος αλλά και την ομορφιά αυτού του ρόλου.
Γιατί μπορεί κάποτε να ξεχάσουν μια ημερομηνία, έναν κανόνα ή μια σελίδα από ένα βιβλίο. Μπορεί όμως να θυμούνται για πάντα έναν εκπαιδευτικό που τους είπε «πιστεύω σε εσένα» τη στιγμή που οι ίδιοι δεν πίστευαν στον εαυτό τους.
Αυτό είναι για μένα η εκπαίδευση. Να δίνεις γνώση αλλά μαζί με αυτήν να δίνεις θάρρος. Να βάζεις όρια χωρίς να στερείς την ελπίδα. Να διορθώνεις χωρίς να πληγώνεις. Να απαιτείς αλλά πρώτα να εμπνέεις. Να βλέπεις πίσω από έναν βαθμό τον άνθρωπο.
Και ναι, υπάρχουν δύσκολες ημέρες. Υπάρχει κούραση, πίεση, αγωνία και απογοήτευση. Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιόμαστε αν όσα κάνουμε έχουν αποτέλεσμα. Και τότε έρχεται ένα χαμόγελο ενός μαθητή. Ένα μήνυμα μετά από χρόνια. Ένα «κύριε, θυμάστε τότε που…». Μια αγκαλιά. Ένα απλό «ευχαριστώ».
Και ξαφνικά θυμάσαι γιατί επέλεξες να γίνεις εκπαιδευτικός.
Σήμερα λοιπόν θέλω να πω ένα μεγάλο «χρόνια πολλά» σε όλους τους συναδέλφους μου. Σε όλους εκείνους που παρά τις δυσκολίες συνεχίζουν να μπαίνουν στην τάξη με την ελπίδα ότι μπορούν να αλλάξουν έστω και λίγο τον κόσμο ενός παιδιού. Και θέλω να πω ένα ακόμη μεγαλύτερο ευχαριστώ στους μαθητές μας. Γιατί τελικά εκείνοι είναι οι άνθρωποι που μας διδάσκουν καθημερινά το πιο σημαντικό μάθημα.
Η εκπαίδευση δεν είναι μόνο αυτό που δίνουμε. Είναι και όλα όσα παίρνουμε πίσω.
Νιώθω τυχερός που είμαι εκπαιδευτικός. Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, νιώθω περήφανος γι’ αυτό. Χρόνια πολλά σε όλους τους εκπαιδευτικούς. Να συνεχίσουμε να φωτίζουμε δρόμους. Γιατί κάποτε, χωρίς να το ξέρουμε, μπορεί να γίνουμε το φως που χρειάστηκε ένα παιδί για να βρει τον δικό του δρόμο.
Σπύρος Παππάς
Εκπαιδευτικός
