Με απόφαση της δημοτικής αρχής της Νέας Ιωνίας μπήκε τέλος στην προσπάθεια για την επιβολή του «ειδικού τέλους για την απόκτηση ελεύθερων χώρων» που είχε προσπαθήσει να επιβάλει πριν από μερικούς μήνες. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι ο δήμαρχος, Παναγιώτης Μανούρης, στην ανακοίνωσή του υποστηρίζει πως το τέλος είναι απαραίτητο προκειμένου να μη χαθούν οι τελευταίοι χώροι που παραμένουν ελεύθεροι στην πόλη.
Θυμίζουμε πως από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε η συγκεκριμένη απόφαση, συνάντησε την έντονη αντίδραση της αντιπολίτευσης που έκανε λόγο για «χαράτσι» στους κατοίκους της Νέας Ιωνίας και πολεμήθηκε με κάθε πολιτικό, διοικητικό και νομικό τρόπο.
Σύμφωνα με την εφημερίδα Political, ενώ φαινόταν πως όλα τα παραπάνω δεν πτοούσαν τον δήμαρχο και θα προχωρούσε κανονικά στην επιβολή του «ειδικού φόρου» προκειμένου να μαζευτούν τα χρήματα για την απαλλοτρίωση ή την αγορά ελεύθερων χώρων, το συμπέρασμα πως στην πόλη έχει δημιουργηθεί η γενική εντύπωση ότι πρόκειται για «χαράτσι» έφερε την ανατροπή.
Με ανακοίνωσή του ο κ. Μανούρης επισημαίνει ότι «μετά την απόφαση της δημοτικής αρχής να μην προχωρήσει στη θέσπιση ειδικού τέλους απαλλοτριώσεων, η μόνη επιλογή που απομένει για την απόκτηση των χώρων είναι ο δανεισμός κατά περίπτωση, για την απόκτηση κοινόχρηστων χώρων στην πόλη» και συνεχίζει αποτυπώνοντας ποια πραγματικότητα δημιουργείται τώρα υποστηρίζοντας ότι: «Έχουμε πολλούς χώρους δεσμευμένους, χωρίς να έχουμε τις οικονομικές δυνατότητες απαλλοτρίωσης. Αυτό είναι λογικό, αλλά είναι και το δικό μας πρόβλημα: Έχουμε πολλούς χώρους δεσμευμένους, χωρίς να έχουμε τις οικονομικές δυνατότητες απαλλοτρίωσης. Η μείωση των πόρων της Αυτοδιοίκησης κατά 50% από το κεντρικό κράτος κάνει την εξεύρεση χρημάτων για υλοποίηση των απαλλοτριώσεων ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα για όλους τους δήμους».
Μόνη λύση πλέον ο δανεισμός
Στη συνέχεια της ανακοίνωσής του ο δήμαρχος Νέας Ιωνίας ξεκαθαρίζει ποιοι θα είναι οι τρόποι με τους οποίους θα προσπαθήσει πλέον να αποκτήσει τους ελευθέρους χώρους που είναι απαραίτητοι, τονίζοντας: «Ενδεχόμενες πηγές χρηματοδότησης είναι το κράτος, το οποίο αρνείται να συνδράμει οποιαδήποτε απαλλοτρίωση ή οι ίδιοι οι πολίτες μέσω του προϋπολογισμού του δήμου. Επειδή σχεδόν κανένας δήμος δεν έχει διαθέσιμα, οι δυνατότητες είναι είτε μέσω ενός ειδικού τέλους απαλλοτριώσεων είτε μέσω δανεισμού από τράπεζες ή από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων (ΤΠΔ). Φυσικά, όπως καταλαβαίνουμε όλοι, και οι δύο τρόποι επιβαρύνουν τους κατοίκους της πόλης. Το τέλος απαλλοτριώσεων είναι άμεσο τέλος για κάποια χρόνια, ενώ το δάνειο επιβαρύνει έμμεσα, αφού τα τοκοχρεολύσια που θα πληρωθούν θα αφαιρεθούν από υπηρεσίες που θα είχαν οι πολίτες. Εμείς επιλέξαμε αρχικά το τέλος απαλλοτριώσεων. Στην πορεία προς τη θέσπιση του τέλους ακούσαμε με προσοχή τις αιτιάσεις των δυνάμεων σε αντιπολίτευσης. Φυσικά δεν τις συμμεριζόμαστε. Ακούσαμε και ένα τμήμα της κοινωνίας, το οποίο είτε σχημάτισε άποψη αυτοτελώς, είτε μέσω της επιρροής άλλων και το οποίο είναι αντίθετο με το τέλος απαλλοτρίωσης. Η μόνη επιλογή που απομένει όταν τεθεί το πρόβλημα επί τάπητος θα είναι το δάνειο ή η αποδέσμευση των χώρων και η ανοικοδόμησή τους, κάτι που θα χαροποιήσει κάποιους κατασκευαστές, αλλά δεν θα ωφελήσει την πόλη».
