Όταν το πράσινο χάνεται πίσω από τις λαμαρίνες, οι πολίτες ζητούν απαντήσεις.
Μας μιλούν για βιοκλιματική ανάπλαση στη Νέα Μάκρη, για αισθητική αναβάθμιση, σύγχρονο αστικό περιβάλλον και καλύτερη ποιότητα ζωής. Όλα ακούγονται ωραία. Το ερώτημα όμως είναι αν όσα σχεδιάζονται ανταποκρίνονται στις υποσχέσεις ή αν κινδυνεύουν να αλλοιώσουν τον χαρακτήρα της περιοχής.
«Βιοκλιματική ανάπλαση ή “Βιο(εγκ)ληματική” παρέμβαση;» Ένα ερώτημα και ένας χαρακτηρισμός που αποτυπώνουν την αγανάκτηση και τον προβληματισμό που εκφράζει μερίδα κατοίκων της Νέας Μάκρης και τους οποίους θεωρώ σημαντικό να μεταφέρω δημόσια.
Στην πλατεία της Νέας Μάκρης, τα πεύκα, αναπόσπαστο κομμάτι της φυσιογνωμίας του τόπου, βρίσκονται αντιμέτωπα με την προοπτική της κοπής. Δέντρα που προσφέρουν σκιά, δροσιά και οξυγόνο φαίνεται να αντιμετωπίζονται σαν εμπόδιο στον σχεδιασμό. Ποια βιοκλιματική λογική επιβάλλει την απομάκρυνσή τους; Σε μια εποχή κλιματικής κρίσης, δεν θα έπρεπε προτεραιότητα να είναι η προστασία των ώριμων δέντρων και η ενίσχυση του πρασίνου;
Την ίδια στιγμή, κατασκευάζονται μεγάλα πεζοδρόμια, με αποτέλεσμα να μειώνονται οι διαθέσιμες θέσεις στάθμευσης. Αυτό δημιουργεί πρόσθετα προβλήματα σε κατοίκους, επαγγελματίες και επισκέπτες. Μια ανάπλαση όμως οφείλει να εξυπηρετεί την πόλη και όχι να δυσκολεύει την καθημερινότητα των ανθρώπων της.
Και το σημαντικότερο: Οι ίδιες οι μελέτες που είδαν το φως της δημοσιότητας μιλούν για εκτεταμένες δενδροφυτεύσεις, δημιουργία κοινόχρηστων χώρων και χώρων πρασίνου, σκιασμένους χώρους για προστασία από τη ζέστη και πολλές ακόμη περιβαλλοντικές παρεμβάσεις. Πού είναι λοιπόν οι νέες φυτεύσεις; Πού είναι τα δέντρα που θα προσφέρουν πραγματική σκιά και δροσιά; Πού είναι οι παρεμβάσεις για τη φυσική απορρόφηση του νερού της βροχής; Πού είναι οι προβλεπόμενοι σκιασμένοι χώροι; Και φυσικά πού είναι οι χώροι στάθμευσης; Πού είναι τα διαβόητα πάρκινγκ; Πώς λοιπόν χαρακτηρίζεται βιοκλιματικό ένα έργο όταν βασικές περιβαλλοντικές και λειτουργικές προβλέψεις φαίνεται να απουσιάζουν από την εικόνα της ανάπλασης;
Και κάπου εδώ γεννιέται το ερώτημα: «Βιοκλιματική ανάπλαση ή “Βιο(εγκ)ληματική” παρέμβαση;» Όταν απομακρύνονται ώριμα δέντρα, περιορίζεται το πράσινο, το τσιμέντο κυριαρχεί και βασικές ανάγκες της πόλης μένουν αναπάντητες, η περιβαλλοντική ταυτότητα του έργου τίθεται εύλογα υπό αμφισβήτηση. Η προστασία του περιβάλλοντος δεν είναι τίτλος σε μια μελέτη. Αποδεικνύεται στην πράξη.
Δεν είμαστε αντίθετοι στις αναπλάσεις. Είμαστε αντίθετοι σε έναν σχεδιασμό που θυσιάζει πολύτιμο φυσικό κεφάλαιο χωρίς να καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες της τοπικής κοινωνίας.
Ζητάμε απαντήσεις: Γιατί πρέπει να κοπούν τα πεύκα; Ποια επιστημονική τεκμηρίωση αποκλείει τη διατήρησή τους; Πόσα νέα δέντρα θα φυτευτούν και πού; Πώς θα καλυφθούν οι ανάγκες στάθμευσης;
Δεν μπορείς να κόβεις τα δέντρα για να δημιουργήσεις μια «πράσινη» πλατεία!
Νέα Μάκρη: Θέλουμε πραγματικό πράσινο, όχι πράσινες υποσχέσεις!
Σπύρος Παππάς
Πολίτης Δήμου Μαραθώνα





