Μάλλον ήρθε η ώρα να μετακομίσεις αλλού!
Ο νόμος σου λέει:
1. Μην αφήνεις τον σκύλο να φεύγει από τον χώρο σου.
Ν. 4830/2021, άρθρο 9 παρ. 3β.
Σωστό!
2. Μην τον έχεις δεμένο πάνω από δύο ώρες.
Ν. 4830/2021, άρθρο 9 παρ. 3δ.
Ακόμα πιο σωστό!
Λες λοιπόν κι εσύ:
«Ωραία, θα βάλω έναν φράχτη.»
Εδώ γελάει ο νομοθέτης.
Γιατί ο ν. 5306/2026, άρθρο 212 παρ. 9στ΄, σου λέει ότι οι κάθετες ιδιοκτησίες περιφράσσονται μόνο στα όρια του συνολικού οικοπέδου.
Άρα, ο νόμος σου λέει ότι ο σκύλος σου πρέπει να μένει μέσα στον χώρο σου, αλλά δεν μπορείς ούτε να τον έχεις δεμένο ούτε να βάλεις φράχτη για να τον κρατήσεις εκεί.
Οπότε σου μένει μία λύση, να του δείξεις το συμβόλαιο και να του εξηγήσεις πού ακριβώς τελειώνει η αποκλειστική χρήση της κάθετης ιδιοκτησίας σου.
«Ρεξ, μέχρι εδώ είναι η αποκλειστική μας χρήση. Από εκεί και πέρα είναι του κυρίου Γιώργου. Μην περάσεις, γιατί έχουμε πολεοδομικό θέμα.»
Και αν ο κύριος Γιώργος έχει κι αυτός έναν σκύλο που δεν συμπαθεί τον Ρεξ;
Ακόμη καλύτερα.
Οι δύο σκύλοι καλούνται να σεβαστούν μια νοητή γραμμή που υπάρχει μόνο στο συμβόλαιο.
Και φυσικά, αν ο δικός σου περάσει απέναντι και προκαλέσει ζημιά, υπεύθυνος είσαι εσύ.
Με δύο λόγια, ο σοφός νομοθέτης σου λέει:
Κράτα τον σκύλο σου μέσα.
Ν. 4830/2021, άρθρο 9 παρ. 3β.
Μην τον δένεις.
Ν. 4830/2021, άρθρο 9 παρ. 3δ.
Μην βάλεις φράχτη.
Ν. 5306/2026, άρθρο 212 παρ. 9στ΄.
Εξαιρετικό σχέδιο, μοναδική επινόηση και σίγουρα ένα ακόμη αποφασιστικό βήμα της Ελλάδας προς το μέλλον.
Γιατί το να βάλεις ένα κάγκελο, ένα πλέγμα ή έστω έναν χαμηλό φράχτη — κάτι δηλαδή που η ανθρωπότητα χρησιμοποιεί εδώ και μερικές χιλιάδες χρόνια για να κρατά δύο πράγματα… χωριστά — θα ήταν προφανώς τεράστιο πολεοδομικό πρόβλημα.
Το θέμα, βέβαια, δεν χρειάζεται φιλοσοφία.
Χρειάζεται απλώς να επιτρέπεται, με συγκεκριμένους όρους και προδιαγραφές, ένα ασφαλές εσωτερικό περίφραγμα μεταξύ χώρων αποκλειστικής χρήσης.
Αγαπητέ νομοθέτη, διάλεξε:
ή θα μου ζητάς να περιορίζω τον σκύλο μου,
ή θα μου απαγορεύεις να κατασκευάσω αυτό που πραγματικά τον περιορίζει.
Και κάπου εδώ ας κόψουμε την πλάκα και ας σοβαρευτούμε.
Αλλά μαζί με εμάς ας σοβαρευτεί μια φορά και η Πολιτεία, γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο σκύλος μου.
Είναι το παιδί μου και η αφύλακτη πισίνα του γείτονα, είναι ο ηλικιωμένος γονιός μου με άνοια και η εξωτερική πόρτα του γείτονα που μπορεί να μένει ανοιχτή, είναι η ασφάλεια της οικογένειάς μου, είναι η ανάγκη μου για ιδιωτικότητα!!!
Είναι τελικά η ίδια η έννοια της αποκλειστικής χρήσης.
Ο νόμος αναγνωρίζει την κάθετη ιδιοκτησία και μπορεί να αναγνωρίζει σε κάθε ιδιοκτήτη συγκεκριμένο χώρο αποκλειστικής χρήσης, δηλαδή έναν χώρο που ο άλλος συνιδιοκτήτης δεν δικαιούται να χρησιμοποιεί κατά βούληση.
Και μετά ο ίδιος νομοθέτης έρχεται και σου λέει ότι δεν μπορείς να δημιουργήσεις ένα στοιχειώδες φυσικό όριο ώστε αυτή η αποκλειστική χρήση να λειτουργεί και στην πραγματική ζωή.
Γιατί;
Για να μη θεωρηθεί ότι έγινε κατάτμηση;
Ωραία.
Τότε ας γραφτεί καθαρά στον νόμο ότι ένα περίφραγμα μεταξύ χώρων αποκλειστικής χρήσης δεν αποτελεί κατάτμηση, δεν δημιουργεί νέο οικόπεδο και δεν μεταβάλλει κανένα ιδιοκτησιακό δικαίωμα.
Το πρόβλημα λύνεται χωρίς επανάσταση, χωρίς να γκρεμίσουμε τον ΝΟΚ, χωρίς να ξαναγράψουμε το εμπράγματο δίκαιο.
Με λίγες μόνο γραμμές.
Το μόνο που χρειάζεται είναι κάποιος, πριν γράψει ή διατηρήσει έναν νόμο, να κάνει κάτι τρομερά ριζοσπαστικό:
να σκεφτεί πώς εφαρμόζεται στην πραγματική ζωή.
Μήπως ζητάω πολλά;
