Ο Άγνωστος Στρατιώτης επιστρατεύτηκε ξανά, όχι για να πολεμήσει, αλλά για να εξυπηρετήσει ανάγκες μιας εξουσίας που έχει χάσει την αίσθηση του σκοπού της. Αυτή τη φορά, οι λόγοι δεν αφορούν την πατρίδα, αλλά την αγωνία για την επιβολή και την επίδειξη ισχύος. Στη σκηνή των εξελίξεων, τα ΜΑΤ, οι τροπολογίες και οι συνταγματικές ανακοινώσεις συνθέτουν ένα διοικητικό θέατρο, που στήνεται πάνω σε μαρμάρινες βάσεις.
Το θέμα του Μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη, όπως αναφέρει σε ρεπορτάζ του το rosa.gr, δεν περιορίζεται σε ένα απλό ζήτημα αρμοδιοτήτων. Αντιθέτως, αποκαλύπτει μια πιο βαθιά αντίφαση: ποιος είναι εκείνος που πραγματικά μολύνει την αξία του μνημείου; Μετά την αμφιλεγόμενη τροπολογία που ψήφισε η Νέα Δημοκρατία, ανήγγειλε ότι η φροντίδα του χώρου ανατίθεται στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Ωστόσο, λίγες ώρες αργότερα, ο υπουργός, Νίκος Δένδιας, δήλωσε ότι, σύμφωνα με το άρθρο 102 του Συντάγματος, η ευθύνη καθαριότητας ανήκει στον Δήμο Αθηναίων.
Αυτή η αντίφαση είναι τόσο προφανής που δεν χρειάζεται καν πολιτική ανάλυση. Ο Δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας, με μια πικρή δήλωση, επισήμανε την παράνοια της κατάστασης. Σημειώνοντας ότι η κυβέρνηση ψήφισε νόμο που αναθέτει τη φροντίδα του Μνημείου στο Υπουργείο, κατέληξε ότι η καθαριότητα παραμένει ευθύνη του Δήμου, αφήνοντας το κοινό να αναλογιστεί τα συμπεράσματα.
Η αντίδραση του Νίκου Δένδια, που παρουσιάστηκε ως «θεσμική τοποθέτηση», στην πραγματικότητα αποδείχθηκε πολιτική επίθεση. Επικαλούμενος επιλεκτικά το Σύνταγμα, επιχείρησε να κατηγορήσει τον Δήμαρχο για «υποβάθμιση του χώρου μνήμης». Ο υπουργός ενημέρωσε επίσης ότι το Υπουργείο θα αναθέσει την καθαριότητα σε ιδιώτες, με την προοπτική να «σέβεται» τους νεκρούς.
Είναι σαφές ότι η υποβάθμιση του χώρου δεν προέρχεται από τον Δήμο, αλλά από εκείνους που αντιμετωπίζουν τα εθνικά σύμβολα ως σκηνικό για πολιτικά παιχνίδια και εσωκομματικές αντιπαραθέσεις. Το Μαξίμου και ο Δένδιας δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για το Μνημείο, το χρησιμοποιούν ως εργαλείο σε μια εσωτερική πολιτική παράσταση, όπου όλοι προσπαθούν να φανεί ποιος είναι πιο «πατριώτης».
Αυτή η κυβέρνηση, σύμφωνα με το rosa.gr, λειτουργεί ως μηχανισμός διαχείρισης συμβόλων και απομακρύνεται από την ουσία του πατριωτισμού. Οι τροπολογίες και οι ανακοινώσεις δεν απευθύνονται πλέον στους πολίτες, αλλά σε ένα κοινό που αναζητά πολιτική θεατρικότητα. Ο πατριωτισμός τους δεν είναι έννοια, αλλά branding, και κάθε εθνικό σύμβολο γίνεται αντικείμενο τηλεοπτικής εκμετάλλευσης.
Ο Χάρης Δούκας, με τη δήλωσή του για τον αναζητούμενο σεβασμό, φαίνεται να είναι ο μόνος που υπερασπίζεται την αξιοπρέπεια του Μνημείου και την σοβαρότητα του πολιτικού συστήματος. Αν επιτρέψουμε στα σύμβολα της συλλογικής μνήμης να μετατραπούν σε πεδίο εργολαβιών, τίποτα δεν θα παραμείνει όρθιο.
Ο Άγνωστος Στρατιώτης δεν κινδυνεύει από εξωτερικούς εχθρούς, αλλά από εκείνους που τον επικαλούνται για να δικαιολογήσουν τη δική τους ανεπάρκεια. Όταν η κυβέρνηση στήνει ΜΑΤ μπροστά από ένα μνημείο, δεν το προστατεύει, το επιτηρεί.
Στο τέλος, η αξία μιας εποχής κρίνεται από το ποιον τιμά και ποιον φοβάται. Αυτή η κυβέρνηση, δυστυχώς, φαίνεται να φοβάται περισσότερο τους ζωντανούς πολίτες παρά να τιμά τους νεκρούς της ιστορίας.
