Η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ενωμένης Ευρώπης δεν μπορεί να αποτελεί μια τεχνοκρατική διαδικασία προσαρμογών, αλλά μια βαθιά πολιτική επιλογή: ή η Ευρώπη θα επενδύσει ουσιαστικά στην ύπαιθρο και την παραγωγή ή θα αποδεχθεί σταδιακά την αποδυνάμωση του πρωτογενούς τομέα και την ερημοποίηση ολόκληρων περιοχών.
- του Δημήτρη Καφαντάρη, Γενικός Γραμματέας της ΚΕΔΕ και μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών
Στην Ελλάδα, όπου η νησιωτικότητα, η ορεινότητα, ο μικρός και κατακερματισμένος κλήρος και το αυξημένο κόστος παραγωγής δημιουργούν ένα εξαιρετικά απαιτητικό περιβάλλον. Η εγκατάλειψη αυτών των περιοχών δεν συνιστά μόνο οικονομική απώλεια, αλλά ζήτημα εθνικής και ευρωπαϊκής συνοχής. Συνεπώς καμία πολιτική για την ύπαιθρο δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική, χωρίς την ενεργό συμμετοχή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Οι Δήμοι και οι Περιφέρειες δεν είναι απλοί διαχειριστές. Είναι οι φορείς που γνωρίζουν τις πραγματικές ανάγκες των τοπικών κοινωνιών, βρίσκονται πιο κοντά στον παραγωγό και μπορούν να συν-διαμορφώσουν στοχευμένες λύσεις.
Η αρχή της επικουρικότητας πρέπει να εφαρμοστεί στην πράξη. Διαφορετικά, οι πολιτικές θα συνεχίσουν να σχεδιάζονται μακριά από την πραγματικότητα.
Το διακύβευμα είναι υπαρξιακό για την ευρωπαϊκή ύπαιθρο και όχι απλώς η αναμόρφωση μιας πολιτικής.
Το πραγματικό ερώτημα για την Ευρώπη και ιδιαίτερα για την Ελλάδα είναι βαθύτερο: αν θα συνεχίσει να υπάρχει ζωή, παραγωγή και κοινωνική συνοχή στην ύπαιθρο. Η απάντηση δεν θα δοθεί με διακηρύξεις, αλλά με πολιτικές επιλογές.
Η Ελλάδα, λόγω των ιδιαίτερων γεωγραφικών και κοινωνικών της χαρακτηριστικών, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αυτής της πρόκλησης και οφείλει να διεκδικήσει ενεργά μια Κοινή Αγροτική Πολιτική που: στηρίζει τον αγρότη στην πράξη, προστατεύει την παραγωγή, εξασφαλίζει δίκαιο ανταγωνισμό και δημιουργεί προϋποθέσεις για την επιστροφή των νέων στη γη.
Γιατί τελικά, το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος θα παράγει.
Είναι αν η ευρωπαϊκή και η ελληνική ύπαιθρος θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Και για να συνεχίσουν να υπάρχουν η Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να έχει καίριο και σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των συγκεκριμένων πολιτικών αποφάσεων.
