Η πολιτική ένταση που καταγράφηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο Αθηναίων γύρω από την αναδιοργάνωση της Δημοτικής Αστυνομίας δεν είναι μια συνηθισμένη διαφωνία για διοικητικά σχήματα και οργανωτικές αλλαγές. Είναι μια ανοιχτή σύγκρουση ανάμεσα σε δύο διαφορετικές αντιλήψεις για το πώς πρέπει να λειτουργεί ο Δήμος Αθηναίων: ως ένας μηχανισμός ελέγχου, διαφάνειας και λογοδοσίας ή ως ένα πεδίο διατήρησης παλιών ισορροπιών και άτυπων δικτύων επιρροής.
Η διοίκηση του Χάρη Δούκα επέλεξε να προχωρήσει σε βαθιές τομές στη δομή της Δημοτικής Αστυνομίας, με νέες διευθύνσεις, σαφέστερο επιχειρησιακό διαχωρισμό και μηχανισμούς εσωτερικής εποπτείας. Πρόκειται για παρεμβάσεις που έρχονται μετά από μια περίοδο κατά την οποία η υπηρεσία βρέθηκε στο επίκεντρο σοβαρών υποθέσεων που ερευνώνται από τη Δικαιοσύνη και αφορούν φαινόμενα διαφθοράς, εκβιασμών και πελατειακών εξυπηρετήσεων.
Αυτό ακριβώς είναι που δίνει πολιτικό βάθος στη σύγκρουση. Διότι κάθε προσπάθεια να μπουν κανόνες, να περιοριστούν εστίες αυθαιρεσίας και να ενισχυθεί ο έλεγχος μέσα σε έναν κρίσιμο μηχανισμό του δήμου, αναπόφευκτα θίγει κατεστημένες καταστάσεις. Και όταν θίγονται συμφέροντα, εμφανίζονται αντιδράσεις, καταγγελίες και πολιτικός θόρυβος.
Η αντιπολίτευση επέλεξε να καταψηφίσει ή να αποδομήσει συνολικά τη μεταρρύθμιση, μιλώντας για «φωτογραφικές αλλαγές» και «έλλειψη μελέτης». Την ίδια στιγμή όμως, μέσα στην ίδια τη συζήτηση επανήλθαν δημόσια αναφορές σε «μαγαζιά», σε επιλεκτικές ανοχές και σε πρακτικές που για χρόνια δημιούργησαν μια εικόνα αδιαφάνειας γύρω από τη λειτουργία της Δημοτικής Αστυνομίας. Είναι δύσκολο να αγνοήσει κανείς αυτή την αντίφαση.
Η σημερινή δημοτική αρχή δείχνει ότι επιχειρεί να συγκρουστεί με ένα βαθύ και διαχρονικό σύστημα λειτουργίας που επί χρόνια επιβίωνε μέσα από αλληλεξαρτήσεις, εσωτερικές ισορροπίες και απουσία ουσιαστικής λογοδοσίας. Η επιλογή του Χάρη Δούκα να μιλήσει ανοιχτά για θωράκιση της υπηρεσίας και για ανάγκη να μην επαναληφθούν φαινόμενα του παρελθόντος δεν ήταν τυχαία. Ήταν μια σαφής πολιτική δήλωση ότι ο Δήμος δεν προτίθεται να επιστρέψει σε καθεστώτα ανοχής και σιωπής.
Στην πραγματικότητα, η αναδιοργάνωση της Δημοτικής Αστυνομίας λειτουργεί ως πεδίο μιας ευρύτερης πολιτικής μάχης για τον χαρακτήρα της διοίκησης στην Αθήνα. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η προσπάθεια οικοδόμησης ενός πιο ελεγχόμενου και θεσμικά προστατευμένου μηχανισμού. Από την άλλη, οι αντιστάσεις όσων αντιμετωπίζουν κάθε βαθιά αλλαγή ως απειλή για παγιωμένες ισορροπίες.
Και ίσως αυτό να εξηγεί γιατί μια διοικητική μεταρρύθμιση προκαλεί τόσο δυσανάλογο πολιτικό εκνευρισμό. Διότι στην πραγματικότητα δεν συζητείται μόνο το σχήμα μιας υπηρεσίας. Συζητείται ποιος θα έχει τον έλεγχο της επόμενης ημέρας στον Δήμο Αθηναίων.
