- Του Χάρη Κουγιουμτζόπουλου, συντάκτη Τοπικής Αυτοδιοίκησης (myOTA.gr)
Η συζήτηση και η ψήφιση του νέου Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης ανέδειξε το μείζον θέμα του μέρους ευθύνης και του ρόλου της Δημόσιας Διοίκησης στο μοντέλο ανάπτυξης της χώρας μας. Η δημιουργία του νέου Κώδικα ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια με την φιλοδοξία της αναγκαίας διοικητικής μεταρρύθμισης. Στην πορεία αυτή η μεταρρύθμιση εγκαταλείφθηκε πλήρως και ο Κώδικας μετατράπηκε σε απλή συλλογή όλων των μέχρι τώρα νόμων που απαξιώνουν τους δήμους και τους μετατρέπουν σε απλούς γραφειοκρατικούς οργανισμούς, όχι διοικητικής, αλλά εκτελεστικής αποκέντρωσης. Χαρακτηριστικό της αποτυχίας του μεταρρυθμιστικού εγχειρήματος του νέου κώδικα είναι η σχέση - αντίφαση του Άρθρου 755 που αναφέρεται στην Κύρωση Πρόσθετου Πρωτοκόλλου του Ευρωπαϊκού Χάρτη Τοπικής Αυτονομίας ενώ όλα σχεδόν τα προηγούμενα 754 άρθρα το αναιρούν.
Όλη η συζήτηση επί τρία χρόνια και στη Βουλή από όλα τα κόμματα και την επιστημονική κοινότητα και την κοινότητα των αιρετών, ανέδειξε ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα ένα σχέδιο ανασυγκρότησης και μεταρρύθμισης του Ελληνικού Κράτους και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, κατανομής των ρόλων, έτσι ώστε η Δημόσια Διοίκηση να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός παραγωγικού μοντέλου που χρειαζόμαστε. Τέσσερα χρόνια με εξαγγελίες, οράματα, forum, συνέδρια, ημερίδες, διαβουλεύσεις, αρθρογραφίες, ειδικές επιτροπές, επιστημονικές διαλέξεις… για «μια τρύπα στο νερό». Τελικά κωδικοποιήθηκαν οι νόμοι της παθογένειας του Ελληνικού Κράτους και της ανάπηρης Διοικητικής Αποκέντρωσης. Ο κώδικας βαφτίστηκε «η αρχή της μεταρρύθμισης» πολύ απλά γιατί δεν πέτυχε καμία μεταρρύθμιση.
Χαρακτηριστική η φράση του Υπουργού Εσωτερικών, κ. Θοδωρή Λιβάνιου, στο κλείσιμο της συζήτησης στην Ολομέλεια της Βουλής πριν την ψηφοφορία, ύστερα από τέσσερα χρόνια ατέρμονων συζητήσεων: «Ήρθε η ώρα να κάνουμε μια πολύ σοβαρή συζήτηση για την ανακατανομή των αρμοδιοτήτων», υπογραμμίζοντας ότι πλέον πρέπει να εξεταστεί ποιες υπηρεσίες μπορούν να ασκούνται αποτελεσματικότερα από την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Η κωδικοποίηση της αποτυχίας της Ελληνικής Δημόσιας Διοίκηση να αποκεντρωθεί και να υποστηρίξει ένα παραγωγικό μοντέλο που θα βγάλει την Ελληνική Κοινωνία από την κρίση και θα δώσει εναλλακτικές μορφές τοπικής και εθνικής ανάπτυξης, ήταν ένα μεγάλο καμπανάκι τελικά. Όχι μόνο η Δημόσια Διοίκηση στην Ελλάδα είναι παρελκυστική στην λειτουργία μιας σύγχρονης κοινωνίας με προοπτικές, αλλά δεν υπάρχει ούτε καν ένα προσχέδιο για την μεταρρύθμιση. Με λίγα λόγια επί τέσσερα χρόνια ακούγαμε από όλα τα στόματα αρμοδίων και ειδικών ότι «το πράγμα δεν πάει άλλο» και ότι «η Δημόσια Διοίκηση πρέπει να αλλάξει», και τελικά δεν άλλαξαν απολύτως τίποτα παρά μόνο τον εκλογικό νόμο που ισχυροποιεί ακόμη περισσότερο τους τοπικούς κομματικούς μηχανισμούς που χρειάζεται το επιτελικό κράτος για να επιβιώσει.
